این تصاویر در ظاهر آهنین وفولادین به نظر میرسد، اما حقیقت چیزی غیر ازین است. اضظراب ودلهرۀ که از اثر فساد، خیانت وبی إعتمادی در درون این جال ها متراکم شده باعث ترکش نا گهانی این لایه های لاک پشتی میگردد. این حصارها که در حقیقت جال عنکبوتی بیش نیست در برابر توفان خشم وموج خیزش ملت از پشم های ندافی شده هم سبک تر وکم دوامتر خواهد بود.

روزیکه عقده ها بتر کد وقطره های توفان شود دیگر خس وخاشاک تاب مقاومت در برابر توفان را ندارد. دیده باشید پرنده گانیکه آشیانه سنگی وسفالی دارند پرش وفرار شان خیلی سریع تر وهولناک تر از فرار پرنده دگان وخزنده گان آرمیده در فضا ی باز است.

جال ها:هرچند برای انسانهای خاسر وخائن هیچ جای امن نیست اما باز هم حس باقیماندن باعث میشود تا به جال های عنکبوتی دنیا پناه برند. آنانیکه جبون تر اند در پی ساختن پناهگاه مستحکمتر میباشند این حس از خیانت وزیانکاری مایه میگیرد این فریاد بزبان حال دردرون شان طنین انداز است که «چو بد کردی مشو ایمن ز آفات طبیعت را چنین باشد مکافات». آنانیکه مضر تر اند تر سو تر اند واین حس باعث میشود تا جایگاه خودرا در حصار ها وقلعه های مستحکم وآهنین انتخاب نمایند.

خفاشان شبتاز هم بعد از فراغت شکار شب در روشنی تاب دیدار سائر موجودات را نداشته طول روز را در کنج پناهگاه مستحکم وتاریک سپری میکنند.. امروز در کابل وتمام شهر های بزرگ مسئولین وسران حکومت در درون چنین دیوار های قرار دارند ، گو اینکه افغانهای قهر مان دیوار بر لین را ریز ریز وقطعات آنرا بخاطر محافظت خود به کابل انتقال داده داند. (جمله معترضه یادم آمد امیر اسمعیل خان که خود عضو بر جسته حکومت است بر پیمانهای استراتیژیک دولت خورده گرفته گفت- ما یک ابر قدرت را بخاطر این از پای در نیاوردیم تا افغانستان را پایگاه ابر قدرت دیگر بسازیم... کاش این را هم اضافه مینمود که ما یک دیوار را فرو نریختیم که امروز در قید صد ها کمر بند و دیوار سمنتی دیگر باشیم.

این دیوار ها نمایانگر میزان إعتماد وباور حکومت ومردم بیکدیگر است این حصار ها شاهدیست بر این که دولت از مردم بریده است واین دولتمردان در بین غرفه های کوچک ودور از انظار عامه به سر نوشت مردم به معامله نشسته اند وبالأخیره این چک های سمنتی، پر مصرف خود شاهد وگواهی است بر بیعدالتی، ظلم، حق تلفی ومسئولیت گریزی. بیائید قیمت ومصرف این جک های سه متری را از ساختن تا انتقال ومونتاژ به سنجش ومحاسبه بنشینید وبعد میدانید پول هائیکه در ازای خون وحیثیت ملت افغانستان داده میشود چطور گل ولای شده مصئونیت جبون ترین انسانهای تاریخ را طور مؤقت ضمانمت میکند. بدون شک این دیوار های محافظتی بدیل استخوانهای در هم شکسته گوشت های له شده وخونهای ریخته شده است که قربانی تجاوز ومداخله خارجی ها وخود خواهی مشت مزدور وخود کامه داخلی شده اند. ای کاش بجای این جک ها که بخاطر امنیت شخصی چند فرد ساخته شده تمام شهر کابل را اسفالت وپخته میساختند. اما وجدان های خود پسند وخود محور همه این مصارف را بخاطر حفاظت از تن های آلوده وارواح خبیثه توجیح میکند

ضرورت عاقبت اندیشی! هر چند قیامهای آزادیخواهانۀ کشور های مختلف عرب نشین به مردم ما هم درس انقلاب وطغیان میدهد اما قبل ازایجاد یک سیستم سالم وتشکل ضمانت شده دست زدن به هر قیام وشورشی در افغانستان پیامد بسیاری ناگواری دارد. همه میدانند که غده های بغض ودلتنگی مردم مؤمن افغانستان در حال تر کیدن است اما این را باید پیشبین باشند که هر اتفاق آنی بدون تدبیر قبلی صد مات جبران نا پذیر بر پیکر ملت وکشور وارد میکند. همین امروز یک خیزش سریع بخاطر نجات از مرگ تدریجی یک وجیبه دینی وملیست، اما نبود تشکل سیاسی ملی، اجندائی ملی ووفاق سیاسی ملی این قیام را نا مشروع ساخته.

بیائید اول نیرو های سیاسی مبتکر دل سوز ووطن دوست را بخاطر سامان بخشیدن یک تشکل ملی دوامدار متقاعد سازیم وبعد گلم نا بسا مانیهارا بر چینیم طور نشود که خانه گلی را بدست خود ویران کنیم ودر آینده جای برای نشستن هم نداشته باشیم. زمینه های ایجاد اطمینان وباور به هدفمندی نسل آینده از وظایف ایمانی ووجدانی ماست. ما نباید با سم پاشی های غیر مسئولانه نسل های جوان وبا درد را از هم دور سازیم. اگر باور واطمینان وجود داشته بشاد ما در پناه حصار باور وحمایت مردم به زندگی آبرومندانه ادامه میدهیم وهیچ نیاز به قفس سازی گلی نیست..

آخر سخن...

هر حکومتیکه از مردم خود بترسد آمادۀ پذیرش هیچنوع مسئولیتی نیست. هر حکومتیکه رضائیت وحمایت مردم را با خود نداشته باشد جزء سقوط ونابودی به هیچ چیزی دیگری نمی اندیشد وسقوط آن هم اجتناب نا پذیر است.

آنچه برای بقا واستحکام یک نظام اولویت دارد رضائیت وحمایت مردم است. تراکم نا رضائیتی ها انفجاری را سبب میشود که ریشه حکومتهای صد ساله را از شوره زار استبداد بیرون میکشد. شورشها وقیامهای پیاپی علیه ظلم وبیعدالتی در کشور های مختلف جهان این واقعیت را بار بار تکرار میکند که حکومت مداران کم احساس افغانستان در معرض یک توفان قرار دارند. برای نجات ازین حالت به عقل وتحمل ودانش نیاز است نه شعار ویا مشت زدن بر لبه تیز شمشیر..... زمان از ما حرف کم وعمل زیاد میخواهد.... -

• افزودن جدید جستجو
• نظر ها

نوشتن نظر

Your Contact Details:

نام:

ایمیل:  اعلام نکردناعلام کردن

Comment:

عنوان:

قالب نوشته:         -رنگ-آبی کمرنگسیاهآبیبنفشخاکستریسبزلیموییقرمز آلبالوییسرمه ایزیتونیزرشکیقرمزنقره ایآبی سیرسفیدزرد -اندازه-ریزکوچکمعمولیبزرگبسیار بزرگ

Message:

Security

کد آنتی اسپم نمایش داده شده در عکس را وارد کنید.

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."