حمــــایتهـــای مشـــروط از حـــامـــد کـــرزی

نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

مقـــــــالات - ســـــیاسی

نوشته شده توسط اسماعیل فروغی

چهارشنبه ، 20 آبان 1388 ، 11:12

اسماعیل فروغی هنوز چند ساعت از اعلام پیروزی آقای حامد کرزی در انتخابات، بعنوان رئیس جمهور افغانستان نگذشته بود که اما و اگرها و شروط و شرایط حامیان خارجی اش از یکسو و تقاضا ها و توقعات اقوام، گروهها و تنظیمهاییکه در انتخابات حمایتش کرده بودند، از جانب دیگر، او را در برابر چالشهای تازه و تنگنایی دشوار گدار، قرار دادند.

درست ساعاتی پس از برنده ساختن وی در انتخابات بود که، ابتدا بان کیمون سرمنشی سازمان ملل متحد و بعدا گوردون براون و بارک اوباما رهبران انگلستان و امریکا، ضمن اظهار تبریکات تشریفاتی، حمایت مشروط شانرا از وی ابراز نمودند. آنان هرکدام مجدانه از آقای کرزی خواسته اند تا در برابر حمایت شان، فساد را از دستگاه دولت ریشه کن کرده، علیه تولید کننده گان و قاچاقبران مواد مخدرمبارزه ی بی امان نماید و قوماندانان و جنگسالاران را نتنها در کابینه اش راه ندهد؛ بلکه آنانرا به میز محاکمه نیز بکشاند. (چه شرایط دشواری!) بارک اوباما رییس جمهور امریکا که ترس از آن دارد تا پایش در باتلاق جنک افغانستان گیر بماند، طی صحبت تیلفونی با حامد کرزی، نتنها از وی خواسته است تا با جدیت در برابر فساد اداری، قاچاقبران مواد مخدر و جنگسالاران، مبارزه نماید؛ بلکه برای وی حتی ضرب الاجلی نیز تعین نموده، به او مجدانه میگوید که: هرگاه تا شش ماه آینده اصلاحات جدی در دستگاه دولت بوجود نیاورد؛ حمایت ایالات متحده را از دست خواهد داد.

همینگونه است اظهارات تند و تهدید آمیز کای آیده نماینده ی خاص سرمنشی سازمان ملل متحد در کابل که طی کنفرانس مطبوعاتی به آدرس رییس جمهور کرزی اظهار داشته است. او هم بصراحت و قاطعیت گفته است که: ملل متحد بیش ازین تحمل تفنگسالاران و زورمندان را در حکومت آقای کرزی ندارد. او نیز ادامه ی کمکهای ملل متحد به افغانستان را مشروط به مبارزه ی قاطعانه و صادقانه ی آقای کرزی علیه فساد اداری و قاچاقبران مواد مخدر دانسته است.

و اما بیایید ببینیم که آیا رییس جمهور حامد کرزی، با وجود این تهدیدات بیرونی و با آنکه خود نیز وعده هایی بخاطر مبارزه علیه فساد و قاچاقبران مواد مخدر و تشکیل حکومتی کارا و مؤثر داده است؛ توانایی آنرا دارد تا به همه ی خواستها پاسخ مثبت دهد؟ اساسا آیا او و حامیان بین المللی او صادقانه آرزو دارند تا حکومتی کارآمد در افغانستان رویکار آمده، ریشه های اصلی جنگ در هر دو سوی مرز خشکانیده شود و مافیای مواد مخدر به میز محاکمه کشانده شوند؟ به نظر من پاسخ هردو پرسش منفی است.

رییس جمهور کرزی که با زهم روی همان فورمول قد یمی اش (تشکیل حکومت مشا رکت ملی!) تکیه داشته و میخواهد با همان باور قد یمی و با همان یاران و همسفران دیروزین، در جنگ پیروز شده، مزارع خشخاش را بخشکاند و فساد اداری را ریشه کن نماید؛ کمتر کسی را میتواند متقاعد سازد که بتواند به این اهداف دست یافته، دور دوم حکومتش بهتروموفقتراز هشت سال حکومت قبلی اش باشد. زیرا حکومت مشارکت ملی! که تهداب ناکارآمد آن درشهر بن گذاشته شد، هیچ معنایی بجز همان حکومت مصلحتی گذ شته نخواهد داشت. و زیر نام مقدس مشارکت ملی، باز هم همان سهم بندی های گذشته به اساس وعده های پیش از انتخابات رییس جمهور، تکرار خواهد شد و باز هم عده یی زیرنام متخصص و مجاهد بزرگ و... مقامات عالی دولتی را تصاحب نموده، بجای خدمت بمردم، کیسه های خود را پر از زر خواهند نمود. واما اینبار، حتی تشکیل چنان حکومت مصلحتی نیز کار سهل و آسانی برای رییس جمهور نخواهد بود.

ایشا ن باید به خواستهای گروههای مختلف قومی، مذهبی، تنظیمی و سیاسی توجه نموده، آنگونه که برای همه وعده سپرده بودند؛ همه را در خوان نعمت شریک بسازند. زیرا درکی که از حکومت مشارکت ملی نزد رییس جمهرر و هم پیمانانش هست، همین تقسیمات مسا ویانه ی وزارتها و ولایتها ست. واین درکی بسیار قبیلوی و مخاطره آمیز از مشارکت ملیست که بجز بدبختی و تیره روزی، نتیجه یی در قبال نخواهد داشت. در پهلوی این، رییس جمهور باید نیات وتقاضا های غرض آلود همسایگان (بخصوص پاکستان) و قدرتهای بزرگ خارجی (بویژه امریکا و بریتانیا) را نیز در نظر داشته؛ مهره های کلیدی آنانرا هم درین دولت مشارکت ملی! شامل بسازند. ایشان همانند گذشته و حتی بیشتر از آن، تحت فشار پا کستان و قدرتهای بزرگ دخیل در قضیه ی افغانستان، ناگزیر از اعمال سیاستهای غرض آلود آنان در افغانستان خواهد بود.

و درست همینجاست که کار رییس جمهور حامد کرزی به چالش و به مشکل مواجه شده است. « هم لعل بدست آر و هم دل یار را نرنجان ». ایشان هرگز نمیتوانند اینهمه تقاضاها وخواستها را برآورده ساخته، به مراد خیالی حکومت مشارکت ملی دست بیابند؛ زیرا حکومت آینده، نه بر اساس اراده ی مردم؛ بلکه بازهم متکی به همان مصلحتها و روابط نامشروع قومی، تنظیمی و سیاسی بوجود خواهد آمد.

مهمتر ازهمه اینکه، حامیان بین المللی آقای کرزی، در حالیکه خود بخوبی میدانند که، نزدیکترین همکاران رییس جمهور کرزی، کی ها و دارای کدام پیشینه ی سیاسی، نظامی و اجتماعی هستند؛ از وی میخواهند تا جنگسالاران را در کابینه راه نداده، فساد را از دولت ریشه کن نماید. آنان چگونه میتوانند از دولتی تقاضای مبارزه علیه فساد و مواد مخد رنمایند که بنیاد ش را خود ایشان بر روی فساد و زد و بند های نامشروع گذاشته و ما فیای مواد مخدررا بر آن مسلط گردانیده اند؟ اکنون از دولتی که سرتا پا در فساد غرق است، چطور میتوان توقع کرد تا در مهلت شش ماهه ی آقای اوباما، خودش را از فسا د پاک بگرداند؟

واقعیت اینست که حامیان خارجی رییس جمهور کرزی بخصوص امریکاییان وانگلیسان، که پیش از همه خود در ایجاد و ترویج فساد، بی نظمی و بی امنیتی در افغانستان نقش داشته و مسوول آن میباشند؛ از توانایی ها و ظرفیتهای آقای کرزی بخوبی آگاهند. آنان میدانند که دولت کنونی افغانستان، دولتیست ناکاره و غیر مسوول.

به نظر آگاهان و ناظران بین المللی، مشروط کردن حمایت از کرزی و تعین نمودن مهلت ششماهه از سوی بارک اوباما برای وی، یا میتواند بخشی از همان درامه یا بازی بزرگ باشد که امریکاییان و یاران انگلیسی شان در منطقه ی ما به نمایش گذاشته اند. ویا اینکه حامد کرزی دیگر مهره ی مورد نیاز آنان نبوده، زیر فشار قوتهای بین المللی باید تا شش ماه آینده، کرسی ریا ست جمهوری را ترک بگوید. زیرا آنان بخوبی میدانند که آقای کرزی توان پوره کردن هیچ شرط آنانرا ــ آنهم طی شش ماه ـــ نخواهد داشت. درین میان آنچه واضح است اینست که: امریکاییان بخاطر دستیابی به اهداف استراتژیک شان در افغانستان و در منطقه، تا هنوز به یک دولت ضعیف و غیر ملی (زیر سرپرستی آقای حامد کرزی یا آقای ایکس) در افغانستان نیازمند اند ـــ به دولتی که فقط زمینه های تطبیق سیاستهای توسعه طلبانه و سودجویانه ی آنانرا فراهم نماید وبس.

پایان