جهانی شدن افغانستان (قسمت نهم) | ســـــیاسی KHAWARAN.COM خاوران

نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

جهانی شدن افغانستان (قسمت نهم)

مقـــــــالات - ســـــیاسی

نوشته شده توسط عبدالواحد سیدی

يكشنبه ، 11 بهمن 1388 ، 22:55

ســیر و شــتاب در چــالش هــای بین المــللی
در این روز ها ما شاالهه حرکت در بازیهای سیاسی در کشور ما آنقدر زیاد و برازنده و تند است که نمیشود با آن توسنی کرد، چنانچه که صفحات اخبار و گزارشات مربوط به شروع روز در افغانستان همه روزه با سرعت بیشتر از آنچه که زمین حرکت دوار دارد دایره های نصف النهار ها را از موعد معین آن قطع مسافت میکند. حتی این سرعت ها توانسته است حافظه های اجتماعی و یا شخصی سیاستمداران را نیز با خود دگر گون سازد.

این در حالیست که علمای جامعه شناسی معتقد به این امر بودند که حافظه های غیر مشترک و خصوصی با مرگ شخص می میرند، اما حافظه اجتماعی جاودانه بزندگی ادامه میدهد و حتی توانایی حیرت انگیز در بایگانی فراخوانهای حافظه های مشترک را نوعی از راز موفقیت تکاملی نوع بشر خوانده اند.

ولی آنچه که ما امروز به آن سرو کار داریم حافظه های اجتماعی است که در بازیهای دهکده سازی جهان رو به مرگ میروند یا لا اقل دچار عذوبت میگردند.

بطور مثال برداشت ما از حافظه مشترک دولت مردان امریکا در شام فاجعه هولناک یازده سپتمبر تصمیم قاطع ستاد تصمیم گیری ایالات متحده امریکا در مورد بر پایی یک خط انهدامی القاعد و هراس افگنان در سطح کره خاکی تصمیم اجتماعی و همگانی بود زیرا رئیس جمهور بوش از حافظه تمام مردم امریکا در حالیکه رؤسای کلیسای انجلیکن و نماینده های مردم امریکا وسیاسیون آن کشور یکجا گرد آمده بودند، جورج بوش این صدا را فریاد کشید که القاعده و هراس افگننان را در گیتی محو و نابود میسازند روی این تصمیم وسنجش او اولین ضربات خود را از افغانستان و از طالبان شروع کردند و بعدش هم بالای این خوان تهی از هر نوع امکانات چهل و چند کشور دیگر را نیز به مهمانی فراخواندند که امر بی نظیر در نوع خود بوده است.

اکنون از سال 1001 و فرا خوانی قوتها نّه سال سپری شده است ولی باوجود همۀ این شتاب در تصمیم گیریها قوای حافظ صلح و قوای که القاعده یی هارا ویران میسازد ( امریکا و انگلیس) در همان نقطه آغازین یعنی صفر و در یک دایره بسته معیان دارد و عاقبت الامر خودشان را در وادیها و دره های افغانستان گم کرده می یابند که این حالت باعث این شده است که تصمیماتی که توسط حافظه های همگانی گرفته شده بودند قبل از مرگ سیستم و هرم قدرت به نابودی کشانده شود.زیرا شتاب در افعال سیاستمداران روی پرده قوای بین المللی بخصوص آمریکا این را می رساند که حرفی به یقین وجود ندارد که مبین و نشاندهنده ادامه جلو گیری و یا امحای هراس افگنی در افغانستان باشد.

چرا که در یک ماه قبل هم امریکا و هم انگلیس تصمیم گرفته بودند که نیرو های بدون لزوم خود شان را از افغانستان و از این جنگ بی لزوم کنار بکشند و اداره مملکت را به قوای داخلی که حتی توانایی نگهداری جاده های مشرف به ارگ ریاست جمهوری را نیز ندارند بگذارند. ولی بر عکس این تصمیم دیدیم که در مدت کمی این دلهره جای خود را به ازدیاد و زیاد سازی قوتها در افغانستان تبدیل نمود.

و حالا هم امریکا کیسه پر از زر خود را به همان هراس افگنان نشان داده اند تا با دیدن آن از ماهیت اصلی شان که ترور و دهشت است انکار نمایند این به آن می ماند که گربه از شکار موش توبه کرده باشد(زیرا با پیسه ساکت ساختن دشمنان هیچگاهی نتیجه مطلوب حتی در کوتاه مدت نیز بار نیاورده است. چیزی که نهایتاً قابل غور و تعمق است موجودیت یا ظاهر شدن طالبان میانه رو وصلح جو و متمکن به قانون است که در تعریف از القاعده و طالبان که هر دو عضو یک خانواده اند جور در نمی آید و قبول این اندیشه ساده لوحانه چنانچه در این روز ها از حنجره حافظه های بی ذوال اجتماعی اصطلاحات طالبان میانه رو و صلح خواه وتفکیک آن از طالبان ستیزه جو شنیده می شود. اگر امریکا متوجه شده باشد و به حافظه خود رجوع کند برایش روشن خواهد شد که بوش با کدام دکتورین به افغانستان وارد شد و اکنون ادامه دهندگان سیاست امریکایی موجودیت و وظیفه خود را به افغانستان چطور توجیه میکنند. ؟ آیا امکان دارد همه چیز را در بدل پول بدست آورد و یا تغیر داد ؟ اگر این امر ممکن می بود بعوض جنگ های تبه کن مدعیان بعوض میدان جنگ صفوف بانکها را برای گرفتن پول ترجیع میدادند؟

اما ما اینطور فکر میشود که حالات و رویداد های قرن بیست و یکم که نقطه پایان موج دوم (یعنی ختم دوره صنایع کلاسیک) میباشد محدودیت حافظه را از میان برداشته است، زیرا قسمی که می بینیم سواد در تمامی مناطق کشور همگانی شده، و ساخت و ساز امور اقتصادی را با بهتر سازی امور اجتماعی بطور منظم در کشور رونق بخشیده اند، سرکها از نو باز سازی و نو سازی شده و بازار ها مملو از صدها هزار گونه اجناس با لزوم و بی لزوم گردیده اتومبیلها و خود رو ها کران تا کران سرکها و جاده های شهری و خارج آن را در نوردیده و شلوغ دائمی خیابانی ایجاد کرده است. به صد ها بلکه هزاران بنگاه و سازمانهای نهاد حقوق مدنی و بشری به نامهای گوناگون ایجاد گردیده و حتی معاشات کارمندان دولت را که در طول سالهای جنگ پرداخت نشده بود از وجوه صندوقهای کمک جهانی پرداخته گردید و صد ها کار پر هنر و پر ثمر دیگر در کشور رواج پیدا کرد و با عملی شدن این برنامه ها افغانستان از حالت انزوا بیرون کشیده شد.و این نوید دهنده حرکت سریع بطرف تصمیم گیریهای معقول و عاقلانه نظام اجتماعی و اقتصادی از شعبه رشد جهانی می باشد که اگر موضوع را با روشنگری و با خوشبینی ملاحظه کنیم یک قدم از رزم آوران پیشتر و کامیابتر بثبوت رسید اند که این اندیشه شان نیز بیانگر رفاه جهانی در چار چوب وضع حاضر بین المللی صدق میکند.

این بما میرساند که با فراگردی انباشت دانش، تمامی فرا گرد های که منجر به نو آوری و تحول اجتماعی میگردد از مغز ها به بیرون تراوش یافته وباعث ایجاد صد ها مدرسه از نو ایجاد شده گردیده است.

همچنان است در ساحه آزادی تفکر و بمنظومه کشیدن نوشته ها بدون الهره از سانسور و اجبار در امر خبر گزاریها که ما قدمهای متین این اندیشگان آزاد را در برنامه های نوشتاری، شنوایی و تصویری که عرض وجود کرده و با برنامه های فرا مرزی متصل شده اند که ملتزم نظم آزادی بیان در کشوررا به بهترین چهره آن نشان میدهد و حالا ما در یک مرحلۀ از جهش حافظه اجتماعی هستیم که با گذشتن هر روز تحولات عمیق سیاسی و اجتماعی را در نظم نوین جهان بوجود خواهد اورد که ما نمونه های آن را در بر گزاری توافقنامه ها و گرد هم آیی های بین المللی که قوام جامعه را یا بارور میسازد و یا آنرادر صورتی که تفکر جنگ گرایانه وجود داشته باشد، از بیخ و بن خشک و بی اعتابار میسازد هستیم. زیرا در سیر محیرالعقول عقل آدمی جایگاهی والاتر از این وجود نخواهد داشت تا هدف قدم اول خود را بشود در راه رسیدن بهدف صلح در یک کشور دیگر قربان نمود. امروز غربی ها نیز همین کار را به تجربه می گیرند و میخواهند یک گام بجلو خطوط سیاسی ورزم آزمای و قرمز طالبان را به خطوط آبی آگنده از صلح و آشتی مبدل سازندتا باشد که در مقابل این حرکات شتابگونه ما و دنیا چه بدست می آوریم؟ صلح. آشتی و یا جنگ و نفرت؟ این را شتاب زمان به زودی بما پاسخ میگوید حتی قبل از اینکه حافظه های اجتماعی فلج گردند. چرا که حالا در دنیا بعوض نفرت و بد دلی یاری و همبستگی جهانی وجود خواهد داشت.