هرچند امريكايي ها مي دانند كه با ادامه ي وضعيت موجود، امكان پيروزي آنها در مقابل مخالفانی كه روز تا روز به توانايي هاي جنگي و اوپراتيفي شان افزوده می شود، دشوار است؛ اما حقيقت اين است كه نيروهاي امريكايي، مبارزه را از ريشه ی چالش و بن مايه ي آن آغاز نكرده اند؛ آنها درگير شاخه هايی هستند كه هر روز بيخ آن، قوی تر مي شود.

سر و صدای خروج نيروهاي امريكايي در سال آينده، به شدت در درون دولت امريكا اختلاف نظرها را افزايش داده است؛ روزی مقام هاي كاخ سفيد از عدم تغيير زمان تعيین شده ی آغاز خروج، خبرمي دهند و روز ديگر جنرال هاي بلندپايه ی ارتش امریکا، زمان خروج را منوط به اوضاع افغانستان دانسته و از وضعيت اين كشور پس از خروج، ابراز نگراني مي كنند.

اما سوال مهم اين است كه چرا در رهبري ايالات متحده ی امريكا در مورد جنگ افغانستان و آغاز چهارچوب زماني برای خروج نيروهاي شان، اتفاق نظر وجود ندارد؟ مقام هاي نظامي ارتش امريكا از جمله جنرال ديويد پتريوس، جيمزكانوي و... بر ادامه ي حضور در افغانستان اصرار دارند؛ اما معلوم نيست دليل آنها برای حضور تا چند سال آينده، روي چه هدفي استوار است. واقعيت اين است كه خروج زودهنگام امريكايي ها، تمام تلاش هاي يك دهه ي گذشته ی اين كشور در افغانستان را زير سوال خواهد برد و آن را بي معنا خواهد ساخت.

از سوي ديگر، هدف رهبري ايالات متحده و به خصوص اوباما رييس جمهوري اين كشور كه سال آينده ميلادي را زمان آغاز خروج نيروهاي شان از افغانستان تعيین كرده است، بسیار مبهم می باشد؛ روز گذشته جنرال جیمز کانوی، فرمانده سپاه تفنگداران دریایی امریکا در افغانستان گفته است: اعلان تاريخ خروج نيروهاي امريكايي از افغانستان، باعث تقويت و دلگرمي طالبان در جنگ مي شود. به باور وي جدول زماني خروج، به دشمن توان و انرژي مي بخشد.

اين جنرال امريكايي همچنان گفته است كه با آغاز جدول زمان خروج، طالبان فكر خواهند كرد كه امريكا جنگ را در افغانستان خاتمه مي دهد؛ او ضمن ابراز نگراني از اوضاع امنيتي جنوب كشور، گفته است كه نيروهاي ما بايد تا چند سال آينده در آنجا باقي بمانند. سخنان اين جنرال ارتش امريكا با بي ميلي و بي توجهي كاخ سفيد مواجه شده است؛ چون ديگر براي كاخ سفيد و حتا پنتاگون ادامه ي حضور نيروهاي شان درافغانستان غير قابل تحمل است؛ اوباما با توجه به وعده يی كه به مردم امريكا در هنگام مبارزات انتخابات رياست جمهوري خود سپرده بود، مجبور است براي راضي نگهداشتن مردم و اهداف درازمدتی كه دارد، بر موضع خروج از افغانستان همچنان پافشاري نمايد. اين در حالي است كه روزهاي پيش، جنرال پتريوس از عدم اتفاق نظر در مبارزه با طالبان اظهار نگراني كرده بود و وحدت همه ی كساني را كه در مبارزه عليه طالبان قرار دارند، در پيروزي الزامي دانسته بود.

در ميان نظاميان امريكا و سياستمداران آن كشور، اختلاف نظر واضح و آشكاری نسبت به وضعيت موجود در افغانستان به نظر مي رسد؛ براي سياستمداراني كه به آراي مردم امريكا نياز دارند، رضايت مردم و ديدگاه آنها در اولویت قرار دارد؛ اما براي نظاميان، تطبيق استراتژي جنگ و اهداف درازمدتی كه واشنگتن در منطقه دارد، از همه مهم تر پنداشته مي شود.

جنگ زباني و لفظي بر سر خروج از افغانستان در حالي جدي شده است كه سپردن مسووليت نيروهاي ناتو به نيروهاي امنيتي كشور، با ده ها سوال و نگراني مواجه گرديده است. از يك سو توانايي هاي نيروهاي امنيتي كشور به حدي نيست كه قادر باشند جای خالي سربازان ناتو را پر كنند و از سوي ديگر، اخيراً يك جنرال بلند رتبه ی ناتو (جنرال كلدول) كه مسووليت آموزش نيروهاي افغان را به عهده دارد، گفته است كه ميزان فرار نيروهاي امنيتي افغان به 47 درصد رسيده است. در صورتی كه نيروهاي امنيتي كشور، توانايي دفاع از خود را ندارند، چگونه می توانند از جان و مال مردم نگهداري كنند. خروج نيروهاي امريكايي دردسرآفرين است و هزينه ی گزافي را جامعه ي جهاني نسبت به اين تصميم خود، خواهد پرداخت.

اساساً به دليل تقويت طالبان و دلسردي نيروهاي بين المللي در جنگ عليه آنها، نيروهاي امنيتي كشور فرار را بر قرار ترجيح مي دهند و از وظيفه فرار مي كنند؛ اين مسأله به خودي خود، سپردن مسووليت هاي نيروهاي خارجي را به نيروهاي افغان دشوار مي سازد، كه مسوولان ناتو نیز اين موضوع را تذكر داده اند. اگر نيروهاي جامعه ي جهاني و به خصوص ايالات متحده در راستاي بالا بردن ظرفيت نيروهاي امنيتي كشور و توانايي محاربه اي آنها، گام هاي جدي، عملي و محسوسي را تا حالا برمي داشتند، منطقي بود كه از خروج و بيرون رفتن از افغانستان سخن به زبان بیاورند.

هرچند امريكايي ها مي دانند كه با ادامه ي وضعيت موجود، امكان پيروزي آنها در مقابل مخالفانی كه روز تا روز به توانايي هاي جنگي و اوپراتيفي شان افزوده می شود، دشوار است؛ اما حقيقت اين است كه نيروهاي امريكايي، مبارزه را از ريشه ی چالش و بن مايه ي آن آغاز نكرده اند؛ آنها درگير شاخه هايی هستند كه هر روز بيخ آن، قوی تر مي شود.

اگر خواست نيروهاي بين المللي در افغانستان پيروزي باشد، پس بايد مبارزه را از نقاطي آغاز کنند كه تباهي و بربادي از همان جا ناشي شده است؛ در صورتي كه نيروهاي بين المللي، صادقانه مبارزه شان را در برابر افراط گرايان آن سوي مرز جدي بگيرند، فرصت خروج آنها نیز از افغانستان به طور كامل محيا خواهد شد. خروج نيروهاي امريكايي در سال آينده، كشورهاي ديگر ناتو را هم آماده ي خروج خواهد ساخت؛ چون امريكا در رأس مبارزه با تروريسم در افغانستان قرار دارد، و اساسي ترين دليلی كه ساير كشورهاي ناتو به حضور در افغانستان اميدوار مي شوند، حضور امريكايي ها است؛ اما اگر قرار باشد امريكايي ها از صف جنگ كنار بروند، ديگر وضعيت دگرگونه خواهد شد.

 ماندگار

• جستجو
• نظر ها

تنها کاربران عضو شده می توانند نظر ارسال کنند!

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."