جنگ افغانستان از همان آوان ورود نیروهای ایتلاف ضد تروریزم به منطقه، با پرسش‌های جدی روبه‌رو بوده است. هرچند مقامات كشورهای غربی در آغاز سال‌های مبارزه با تروریزم، ظاهراً از عملیات گسترده و نابودی طالبان و القاعده حمایت می‌كردند؛ ولی بودند كسانی در داخل و خارج افغانستان كه نسبت به این مبارزه شك و گمان‌هایی داشتند و این شك و گمان‌ها را در سطوح مختلف هر از گاهی به وسیله‌ی رسانه‌ها به اطلاع جهانیان می‌رساندند.

شاید «نوام چامسكی» از نخستین سیاست‌ورزان دنیای غرب بود كه بی‌مهابا در این خصوص بر امریكا و متحدان آن تاخت و نوع مبارزه با تروریزم را كه از سوی این كشورها تبلیغ می‌شد، به شدت به‌باد انتقاد گرفت. 
 اما حالا پس از نزدیك به ده سال، بریتانیایی‌ها كه همواره به داشتن سیاست‌های مبهم در جهان شهره‌اند، وارد این بحث شده‌اند و تلاش دارند كه مبارزه‌ی مسلحانه با طالبان و القاعده را به یك گفتگوی سیاسی تبدیل كنند.
به تازگی كمیته‌ی امور خارجه‌ی پارلمان انگلستان طی یک گزارش، نكات اصلی مبارزه‌ی این كشور در افغانستان را به چالش كشیده است. به باور نویسندگان این گزارش، تلاش‌های نظامی برای نابودی طالبان و القاعده، یافتن راه حل سیاسی برای بحران افغانستان را به دشواری مواجه كرده است.

كمیته‌ی امور خارجه انگلیس، باور دارد كه بحران افغانستان پیش از آن‌كه نظامی باشد، یك بحران سیاسی است و باید از راه دیپلماسی و گفتگو حل شود. سخنان «ریچارد اوتاوی» از حزب محافظه‌كار كه ریاست این كمیته را بر عهده دارد، واقعاً شنیدنی و حتا تكان‌دهنده است.

او می‌گوید: آن‌چه ما می‌خواهیم بگوییم این است که هر یک روزی که ما می‌جنگیم، روزی است که می‌توانیم آن را صرف گفتگو کنیم؛ پس با هر روز جنگ، ما یک روز گفتگو را از دست می‌دهیم. حالا آن‌چه ما می‌خواهیم این است که طالبان را تشویق کنیم تا دور میز مذاکره جمع شوند و به شمول پاکستان و امریکا، شامل روند صلح به رهبری افغان‌ها باشند. در این مذاکرات باید تلاش شود تا عدم اعتماد که حالا وجود دارد، برطرف شود.

این سخنان واقعاً از چه موضعی ابراز می‌شود؟ تقویت طالبان و القاعده و یا رسیدن به صلح و امنیت در افغانستان ـ كشوری كه بیشترین آسیب را دیده و در حال حاضر هم با آسیب‌های جدی از ناحیه‌ی تروریزم و القاعده روبه‌رو است؟ حالا كم كم واضح می‌شود كه چرا آقای كرزی سراسیمه به انگلستان شتافت و چرا در روزهای اخیر، ملا عبدالسلام ضعیف سفیر طالبان در پاكستان، در لندن به‌سر می‌برد. حتا حرف‌وحدیث‌هایی گفته و شنیده شد كه كشور بریتانیا در حال برگزاری یك رشته مذاكرات با برخی از سران طالبان است؛ موضوعی كه از سوی امرالله صالح رییس پیشین امنیت ملی كشور هم تأیید شد.

اما تأثیرات این گفتگوها و انتشار گزارش كمیته‌ی امور خارجه‌ی بریتانیا بر وضعیت جنگ و صلح در كشور ما چیست؟ طالبان هرچند به گونه‌ی رسمی، آغاز گفتگوها با دولت و كشورهای غربی حامی دولت را تأیید و یا هم رد نكرده‌اند؛ ولی در گذشته همواره در این مورد یك سخن و حرف داشته‌اند و آن، مبارزه‌ی بی‌امان با خارجی‌ها تا زمانی كه آنها مجبور به ترك افغانستان شوند.

تشدید حملات طالبان در حال حاضر بر اهداف نظامی و غیرنظامی به چه معناست؟ چرا افغان‌های بی‌گناه در كابل بانك جلال‌آباد و یا سوپرماركتی در شهر كابل قربانی می‌شوند؟ این‌همه توش و توان حملات انتحاری و نظامی از كجا در اختیار طالبان و القاعده قرار گرفته است؟

بدون شك در این سناریو هنوز نكات پوشیده و مبهم به فراوانی یافت می‌شود و سوال‌های زیادی می‌تواند مطرح باشد. مهم‌ترین دغدغه‌ی افغان‌ها در لحظه‌ی كنونی این است كه بازهم برای تأمین منافع كشورهای دیگر با سرنوشت و آینده سیاسی آنها بازی دیگری صورت نگیرد و بدون آن‌كه خود بدانند، عده‌یی معامله‌گر سیاسی از نام آنها وام بگذرانند و كشور را یك بار دیگر به دست آنانی بدهند كه نوع گفتمان سیاسی‌شان از قبل آزموده شده و روشن است.

صلح بدون شك خواست اول و مهم افغان‌هاست، ولی آنها حق دارند بدانند كه صلحی كه می‌خواهد تأمین شود، به چه بهایی به‌دست می‌آید. آیا این صلح، آبستن جنگی دیگر و بحرانی عمیق‌تر و فاجعه‌بارتر از گذشته نخواهد بود؟ كمیته‌ی امور خارجه بریتاینا حق دارد گزارش بنویسد و برای سیاست‌مداران كشور خود، نسخه تجویز كند؛ ولی این كمیته به هیچ صورت حق ندارد كه به جای افغان‌ها بیندیشد و تصمیم بگیرد.

بحث جنگ و صلح با توجه به وضعیت كشور و منافع آن باید انجام پذیرد و نه این‌كه فلان كمیته و یا جریان سیاسی در فلان كشور»دوست و برادر»، آن را رهبری و تجویز كند. افغان‌ها طعم این‌گونه صلح‌ها را در گذشته چشیده‌اند و بهای آن را هم پرداخته‌اند؛ حالا نباید تاریخ را به گونه‌ی دیگر تكرار كرد و گذاشت كه آب رفته به جوی بازآید.

قدر مسلم این‌كه صلح به مدیریت و برنامه نیازمند است، كه در حال حاضر فقدان آن به شدت در دستگاه دولت به چشم می‌خورد. دولت آقای كرزی تلاش دارد برادران ناراضی را به هر شكل ممكن وارد یك تعامل سیاسی كند و با امتیازگیری به هدف ادامه‌ی قدرت سیاسی بستر دیگری را تدارك ببیند.

می‌گویند «شتر در خواب بیند پنبه‌دانه»؛ پنبه‌دانه‌ی قدرت سیاسی از چند سال است كه وارد خواب‌های كاخ ریاست جمهوری شده و گاه این خواب‌ها را آشفته و پریشان كرده است. حالا هم به‌نظر می‌رسد در پی تعبیر این خواب، انگلیس‌ها هم وارد میدان شده‌اند و می‌خواهند امریكایی‌ها را نیز قانع بسازند كه مشكل جهان و افغانستان با القاعده و طالبان، یك مشکل سیاسی است و آن را نباید از راه زور و قدرت نظامی حل‌وفصل كرد.

 ماندگار

• افزودن جدید جستجو
• نظر ها

•   |91.39.159.xxx |2011-03-06 05:51:39 راهی
  
  طرح چنین مسایلی که گویا جنگ در برابر طالبان نیجهء ندارد چه از جانب انگلیس ها وچه از زبان امریکایی ها جزروحیه بخشیدن به طالبان وجری تر ساختن آن ها هیچ پیامد دیگری ندارد.بازندهء اصلی درین میان مردم بی گ ناه اند که روزی زیر بمباران ناتو وروز دیگر با حملات انتحاری جان می بازند. انگلیس ها وامریکایی ها در افغانستان به دنبال منافع دراز مدت خود اند وهیچ دلجسپی ندارد که چه کسی درراس قدرت این کشور ویران شده قرار می گیرد. اگر طالبان بتوانند اهداف ایشان را برآورده کنند دوباره یکشبه لقب فرشته های صلح کمایی می کنند. اسلام نوع طالبی هم چیزی نیست که به ضرر امریکا وانکلیس باشد. شلاق ، سنگسار ، دست وپا وبینی بری دن ، اعدام بدون محاکمه ، زن ستیزی ، علم ستیزی ، اختناق و..و ..و را در بسا از کشور های که این دو قدرت جهانی پشتیبان ودوست شان هستند هم مشاهده می کنیم. این های که بر شمردیم بیشتر برای نشان دادن چهرهء کر یه وزشتی از اسلام کاربرد برد دارد درست همان چیزی که ایشان در جستجو وخواهان آن اند.
  ساده لوحانه است ا گر تصور کنیم انگلیس وامریکا آن قدر مهربان شده باشد که به خاطر تحقق دمکراسی وآزادی های واقعی مدنی در کشوری مثلا افغانستان جان سربازان خودرا به خطر انداخته باشند.
  نّه سال اشغال کشوری به بهانهء خطر طالب ، وپس از نّه سال ، طالب را خطری نپنداشتن یا از وقاحت وبی شرمی سرچشمه می گیرد ویااز ضعف واستیصال که ا لبته من دومی اش را بعید می دانم
  واقعیت این است که قرن هاست ما خودمان سرنوشت مان را رقم نزده ایم. این که چرا ، باید نگاهی انداخت به خود وسپس از خود پرسید که چرا؟
  • 0
  • 0

  پاسخ | بازگو

•   |94.169.173.xxx |2011-03-06 22:37:22 ناشناس  - واقع بین
  وقت آنست که آنهائیکه سالیان متمادی به دهل امریکا وانگلیس رقصیده واز آخور آنها تغذیه کرده اند بخود آ یند که از آنها بعنوان پلی استفاده شده واکنون دیگر از مـُد افتاده وبیکاره شده اند .
  و سناریوی دروغین جنگ با تروریزم وطالب بر همگان بر ملا شد .
  پس چه بهتر که گول خور دگان عرق جبین را پاک کرده واز ا شتباه خود توبه گار شوند .
  واقع بین
  • 0
  • 0

  پاسخ | بازگو

•   |82.135.196.xxx |2011-03-07 12:26:06 خوب پسند  - عالی
  بسیار عالی نوشته شده خصوصا در قسمت اخیر. اینکه چرا ما مردم در این حالت استیم باید از خودمان بپرسیم ن ه از خارجی ها. طالب و القاعده و حکمتیار ها صرف وسایل خود فروخته شده ای هستند که از خود اراده و تفکر ندارند. اما همه مردم در افغانستان چنین نیستیند. پس باید مردم را بیدار ساخت و این نوشته شما الحمد لله به اینکار کمک میکند. سلامت باشید.
  • 0
  • 0

  پاسخ | بازگو

نوشتن نظر

Your Contact Details:

نام:

ایمیل:  اعلام نکردناعلام کردن

Comment:

عنوان:

قالب نوشته:         -رنگ-آبی کمرنگسیاهآبیبنفشخاکستریسبزلیموییقرمز آلبالوییسرمه ایزیتونیزرشکیقرمزنقره ایآبی سیرسفیدزرد -اندازه-ریزکوچکمعمولیبزرگبسیار بزرگ

Message:

Security

کد آنتی اسپم نمایش داده شده در عکس را وارد کنید.

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."