بــرای تدویــر کنــگرۀ وحــدت صــدایی خــود را بلنــد نمــاییـــم!

نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

مقـــــــالات - ســـــیاسی

نوشته شده توسط هدایت حبیب

يكشنبه ، 10 مرداد 1389 ، 23:09

هدایت حبیب

طوری که اطلاع داریم، به تاریخ 29 سرطان مطابق به 20 جولای کانفرانس جهانی در پای تخت کشور بنام «کانفرانس کابل» تدویر یافت.
رسانه های داخلی و خارجی از دیدگاههای متفاوت و زاویه های مختلف، جنبه های گوناگونِ کانفرانس را به برسی، تحلیل و ارزش یابی گرفتند. ولی هیچ کسی یکی از اهداف اساسی آن را که عبارت از تلاش برای تحکیم موضیع، و اتحاد نظر و عمل واپسگرا های داخلی با ارتجاع منطقه و جهانیست یاد نکرد.

از آن جا که به مشاهده می رسد، در کشور هر روز یکی از اشخاص مدبر، خبره، صادق، انسان دوست، وطن پرست و کاردان از ملی گراها و دموکراتان از کار دولتی دور میگردند، و به جایشان افرادی از واپسگرا ها نصب می شوند. طالبان به حاکمیت و ادارۀ امور دعوت می گردند. مناسبات دولت افغانستان با سیاه ترین دولت واپسگرای آسیایی یعنی پاکستان تحکیم می یابد. برای همرنگ ساختن سیاست، کار و عمل دولت افغانستان با ارتجاع اعراب سعی پیهم بعمل می آید.

دولت امپریالستی روسیه هم آرام نه نشسته خوشباوران افغان را از کشور های مختلف دعوت می نماید، و به اصطلاح دایۀ مهربان تر از مادر کانفرانس مهاجران افغان را تدویر می کند، که هدف از آن تجدید پیمان و دیدار با همکارانش از یک سو و به بهای بدبختی بیشتر مردم افغانستان گرفتنِ اِنتقام و رقابت با امریکا، از راه تحریک مهاجران و تاثیر گذاری برای دشوار ساختن بیشترِ وضع اجتماعی، سیاسی، اقتصادی افغانستانِ پا مال شده از سوی دیگر است.

این جدو جهد ها در راستای یاد شده، چیز نو و پوشیده نیست، از « کانفرانس بُن » تا « کانفرانس کابل »، که چند کانفرانس دیگر نیز در میان گذشته است، همه به همین سمت سعی به عمل آورده اند. ولی چون سیاست ووسیله رسیدن به اهداف انسانی نیست، به آن نایل نمی گردند. امید است که هیچ گاه به آن دست نیابند.

راد مردان ملی گرا و دموکرات، از غم و درد مردم کشور دور نبوده اند. برای زدودنِ سمهای پاشیده شده از جانب واپسگرایان واعمار میهن، وسیله های تجمع نیرو را ایجاد نموده اند. یکی از آن جمله نهضت فراگیر ترقی و دموکراسی افغانستان است. گرچه بنیان گذار فقید آن نا به هنگام درگذشت. اهداف و اعضای نهضت یتیم شدند، سکان نهضت بدستانِ نارا ضیانِ ناهمگرا، بد سابقه و عقده مند افتاد. اما صفوف آن به علاوۀ جذب اعضای انفرادی، در پی وحدت با سایر سازمانهای هم مانند برآمدند. و با آرزوی مشابه از جانب حزب متحد ملی افغانستان مواجه گردیدند. در نتیجه در اثر حسن نیت، آرمان و مساعی مشترکِ صفوف هر دو سازمان تا سرحد بهم پیوستن تشکیلات پیش رفتند. امید و مژده این بود، به زودی کنگرۀ وحدت تدویر می یابد، سازمان واحد و رهبری واحد ابجاد میگردد. سوگمندانه این مهم بدون هیچگونه دلیل اصولی و مرامی به خاموشی گرایید.

کاره های اروپایی ما، بهانه های غیر موجه وخنده آوری را پیش می کشند: از جمله میگویند مرکز یعنی رهبری نهضت در کشور تدویر کنگره را نمی خواهند. حقیقت این است، که بد خواهانِ ما یکی پیِ دیگر به کشور سفر نمودند، افرادی را مسموم ساختند، پروسه تدویر کنگره را زهر پاشی نمودند.

گاه می گویند که: حزب متحد ملی شامل جبهۀ ناسالم است. این موضوع نیز ریشه و پایه ندارد، زیرا به اساس میکانیزم تدوین شده برای وحدت مدتهاست، که حزب متحد ملی عضو کدام جبهۀ نیست، ولی کاره های ما سند میکانیزم وحدت را نخوانده اند، زیرا به وحدت علاقه وعقیده ندارند.

گاه عنوان می کنند که: مذاکره برای وحدت، با سازمان های دیگر نیز در جریان است، زمانی که آن سازمان ها آمده شدند، سپس کنگرۀ یکجایی تدویر می یابد، این نیز فریب محض است. اکنون نهضت و متحد ملی آماده هستند، ضرور است که برای دلگرمی و سرگرمی صفوف به مبارزه، و پایان یافتن انتظارات بی حد حصر شان کنگرۀ وحدت تدویر یابد، مسلم است، که بعد ازین رویداد سنگ بنایی به وجود می آید، سازمانهای دیگر نیز ترغیب میگردند، وقت که آماده شدند، کنگرۀ دوم می تواند بر گذار گردد. درهمین کشوری که زندگی دارم، حزب چپ همه ساله کنگره اش را دایر می کند. چه مانع وجود دارد، ما نیز می توانیم همه ساله کنگرۀ سازمان خود را بر گذار نماییم.

گاه می گویند که: کنگره مصارفی را ایجاب می نماید، که بودجۀ آن در دسترس نیست. این بهانه از همه بد تر و شرم آورتر است. اگر برای انتخابات نیم فیصدۀ یاُس آور وخجالت آور بیشتر از شصت هزار اویرو را به خوردنی ونوشیدنی مصرف نمی نمودند، برای مصارف مالی بیشتر از بیست کنگره کفایت می کرد. گذشته از آن اگر کنگره به وقتش تدویر می یافت، به جای دو سازمان، یک سازمان ثبت می گردید، عوارض صرفه جویی شده از درک ثبت سازمان، مصارف کنگره را تمویل می نمود. با وجود این، قیاس بالمثل نکنند، صفوف سازمان واحد خسیس نیستند، باز اعانه خواهند پرداخت، تا کنگره از لحاظ مالی آبرومندانه تدویر یابد و تا آنجا که اگر خواسته باشند، افزون بر نوشیدن، با نوشیدنی غسل نیز خواهند توانست.

مانع اصلی تدویر کنگره این است، هرکارۀ سازمان ما، بوزینه باز زادۀ دهقان حرفه، با اینکه در زرنگی، تردستی و ترفند سر آمد روزگار است، ولی مانند من از نعمت سواد وتحصیل محروم است. بنابر این کمبودی نزد خود و دیگران حقیر، کوچک، ناتوان و ناتمام به نظر می رسد. « گربۀ مسکین اگر پر داشتی تخم گنجشک از جهان برداشتی »

در کارزار انتخابات با حریفان رقابت سالم وسازنده نمی تواند، به اعضای کارا و صاحب مناعت طبع سازمان که بیشتر چیز فهم و دارای تحصیلات عالی اند قابل پذیرش نیست. و از سوی دیگر تقلا می نماید، تا فرمانروایی اش را بالای سازمان کماکان حفظ نماید. برای تاُمین این مامول، با مشورۀ رهبر پشت پرده نشین اش و دست یاران پیش پردۀ خود، می خواهد یکی از مطیعترین سکرتران تحصیل کرده اش را به رهبری سازمان واحد نایل گرداند. چون برای انجام این کار مجال و زمان لازم است، بنا بر آن تا مساعد شدن این فرصت باید کنگرۀ وحدت به تاُخیر افتد. این است اساس عدم تدویر کنگره. روی همین منظور است، که از میعاد تدویر جلسه شورای اروپایی برای انتخاب ریس آن دو ماه گذشته است، ولی کرسی نشین، به اریکه سخت چسپیده است، تا با استفاده از این پوزیشن، برای کاندید شدن به رهبری سازمان واحد سوی استفاده کند. همچنین مسول تشکیلات شورای اروپایی را به جای انتخاب مقرر نموده است، تا از وی در اعزام نماینده گان دل خواه به کنگره استفادۀ نا مشروع نماید.

رفقای صفوف سازمان واحد روی کردم به شماست!

وحدت چیزی نیست، که ما برای تفنن انتخاب کرده باشیم و برای سرگرمی خود تحققش بخشیم. بل وحدت ضرورت مبرمی شرایط کنونی و زمان موجود در کشور ماست.

رفقای ارجمند!

برای توضیح و درک بهتر این تنگنا به شما پیشنهاد می نمایم: لحظه یی سر به جَیب فرو بُرده پا به دامن درکشیده، بیند یشیم، که اگر خود ما در زیر آواری گیرمانده باشیم، مجرای تنفس مان مسدود شده باشد، آواز در گلویی مان خفه گردیده باشد، چه حالی داریم! برای نجات با چه سرعتی، چه تعداد نیرویی را تقاضا و آرزو می نماییم؟ تا هرچه زود از آن عذاب طاقت فرسا و رنج جانکاه نجات یابیم.

اکنون مسلم است، که اکثر مردم بیچارۀ ما در کشور از نگاه اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، امنیت به چنین حالتی قرار دارند، بنا بر آن باید درک کنیم، در نظر بگیریم، و کار وعمل خود را عیار نماییم، که آنها نیز برای نجات شان، چه تعداد نیروی را ( که همه عناصر ملی و مترقی کشور هستند ) و با چه سرعتی نیاز و تقاضا دارند.

اطلاع داریم که، به اساس احصایه همین ماه سرطان وزارت صحت عامه کشور 65 فیصد اهالی مملکت به بیماری روانی دچار هستند، از جمله تکلیف 45 فیصد شان چنان حاد است، که باید هرچه عاجل تر مداوا و کمک در یابند! پس درین حالت ما با چه سرعتی و با چه تعداد نیرویی به سوی مردم کشور بشتابیم؟

از یک طرف می بینیم، که واپسگرا ها به طور سرسام آوری برای تحکیم موضیع وهمبستگی خود، جهت حفظ و تحکیم خفقان موجود، بالای مردم کشور ما تلاش می ورزند، و از سوی دیگر افرادی از ردۀ بالای سازمان ما از وحدتِ نیروی نجات جلو گیری می نمایند، که عمل هردو طرف به یک نتیجه می انجامد. اتهام نمی بندم که کاره های سازمان ما عمال ارتجاع و امپریالیزم اند، ولی اگر نیک بنگری این حقیقت را نیز نمی توان پنهان کرد، که عمل شان با ارتجاع کوردینه شده معلوم میشود ودر یک سمت سو حرکت می نمایند. تکرار می نمایم آنها وحدت نیرو های واپس گرایی جامعه را تقویت می نمایند و این ها وحدت قوتهای پیشروندۀ جامعه را تخریب می کنند. واضح است که عاقبت کار هر دو طرف ویرانی و تخریب خانۀ مشترک مان منتهی می گردد. اگر ارتجاع موشها را توظیف نموده اند، که از زیر تهداب خانه را تخریب کنند، هر کاره های سازمان ما نصب ناوه را به بام خانه اجازه نمی دهند، تا از بالا باران خانه را ویران نماید. پس مسلۀ که باید عمیقاٌ درک شود این است، که تا کی ما صفوف سازمان وسیلۀ تاَمین اهداف خود بزرگ بینانۀ چند نفر عظمت طلب گردیم؟ که فقط انسان را افزاری برای رسیدن به مقام، منزلت، قدرت و اهداف خود می دانند و بس. در برابر رنج و عذاب انسانهای دیگر هیچ گونه احساس ندارند!

درین حالت باید از عقل سلیم، موضیع گیری و قضاوت بدون حب و بغض، بدون پرده پوشی و پرده دری و شهامت وطن پرستانه و انسان دوستانۀ قاطع کار گرفت. هرچه زود تر باید همین مار های افعیی خاموش را از درون آستین سازمان بیرون راند. زیرا نه تنها در مفکوره و عمل این ها وحدت با سایر سازمان ها مشابه دیده نمی شود، در اثر بر خورد نامطلوب شان، بیم جدایی ها نیز می رود.

رفقای آگاه و عاری از هرگونه تعصب، به شما پیشنهاد می نمایم، که همه برای انتخاب ریس و مسولین شعبات شورای اروپایی حزب واحد و سپس برای تدویر هرچه عاجل تر کنگرۀ وحدت صدای خود را از همه جا رساتر و رساتر بلند نماییم!

هدایت حبیب

31 جولای 2010