نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان
| بازهـــم تـــلاش نــا فـــرجــام |
 |
 |
 |
| مقـــــــالات - ســـــیاسی |
| نوشته شده توسط احمد عمران |
| پنجشنبه ، 8 مهر 1389 ، 10:07 |
|
سرانجام سر كيسه باز شد و آنچه كه به نام شوراي صلح مسما شده بود، از آن بيرون آمد. اين شورا 68 عضو دارد كه حداقل هشتتن آن زناند. باقي اعضاي شوراي صلح را شماري از شخصيتهاي جهادي و افراد سابق گروه طالبان تشكيل ميدهد. در اينجا تناقضي به وجود آمده كه حل آن نه تنها دشوار، كه حتا ناممكن به نظر ميرسد. اين تناقض، دقيقاً از سياستهايی ناشي ميشود كه ظرف سالهاي اخير از سوي دولت به عنوان طرح صلح به گونهي ناقص هرازگاهي مطرح ميشود. دولت در يك بيبرنامگي كامل ميخواهد باني صلح در افغانستان باشد، در حالي كه در رفتار و عملكرد آن به هدف تأمين صلح، هيچ نشانهي حسن نيتي به چشم نميخورد. در معادلهیي كه دولت به عنوان راهكار صلح مطرح ميكند، مهمترين عنصر تأمين كنندهي صلح كه مردم افغانستان هستند، كاملاً ناديده گرفته شدهاند. دولت ظرف اين سالها حتا يكبار هم به آراي مردم براي تأمين صلح نه تنها كه رجوع نكرده، بل با سياستهاي قوممحورانه و تفرقهافكنانهي خود، فاصله ميان مردم و نظام را افزايش بخشيده است. مشكل افغانستان، تنها طالبان نيستند كه در جنگ عملي با نيروهاي خارجي و دولت قرار دارند، بلكه قسمت عمدهیي از وضعيت بحراني كشور به عدم توانايي دولت براي جلب حمايت مردم برميگردد. وقتي مردم خود را از عمدهترين مسايل كشوري دور احساس ميكنند و جايگاه خود را در معادلات سياسي كشور نمييابند، بدون شك دچار مأيوسي و نگراني ميشوند و اين يأس و نگراني، سايه خود را بر تحولات كشور بهجا ميگذارد. حتا اگر فردا ملاعمر قبول كند كه معاون اول رييسجمهوري شود و به ارزشهاي دموكراتيك ارج گذارد، بازهم معضل نا امني در كشور حل نخواهد شد، چرا كه بازهم زمينه و بستر براي نا امني و حركتهاي نظامي وجود دارد. در حال حاضر، طالبان شايد مطرحترين گروهی باشد كه در برابر دولت ميجنگد؛ به همين دليل، ريشههاي اصلي نا امني در محور همين گروه تعريف ميشود و عوامل ديگر نا امني كه ممكن است در درون نظام نهفته باشد، از نظر به دور ميماند. هرگز كسي از خود پرسيده كه دولت در افزايش نا امنيها چقدر نقش داشته است؟ سياستهاي دولت از نظر بسياري از كارشناسان، سياستهاي متعادل و صلحمحورانه نبوده و به همين دليل، هر روز بر ابعاد جنگ و آشوب در كشور افزوده شده است. به همين انتخابات 27 سنبله ببينيد و آن را با انتخابات مجلس اول مقايسه كنيد تا دريابيد كه فاصلهي مردم از نظام تا چه اندازه وسيع و خطرناك شده است. در انتخابات مجلس اول، شور و شوق مردم براي آمدن به پاي صندوقهاي رأي، آنقدر پررنگ بود كه حتا جامعهی جهاني را هم به حيرت واداشت؛ اما همين تجربه، پنجسال بعد در ميان موجي از کمعلاقگي و بيزاري مردم از رفتن به پاي صندوقهاي راي به نمايش درآمد. آيا اين موضوع بيانگر آن نيست كه مردم نظام موجود را يك نظام كارا و پاسخگو نميدانند؟ موضوع صلح را نیز از همين دريچه ببينید تا به نتايج كاملاً جالبي دست پيدا كنيد؛ افزايش حملات طالبان در نقاط مختلف كشور به معناي نيرومندي اين گروه نيست و نبايد هم چنين برآورد شود؛ چرا كه اين گروه نسبت به هشتسال گذشته، آن نيرو و توانايي را ندارد؛ ولي اين را هم نبايد فراموش كرد كه دولت افغانستان در اين سالها چنان از خود بيكفايتي نشان داده كه در برابر آن نيروهاي مخالف، بسيار توانمند به نظر ميرسند. راه صلح از شاهراه قلب مردم افغانستان عبور ميكند و تا زماني كه دولت نتواند اين شاهراه را دريابد، معضل جنگ همچنان در كشور بيداد خواهد كرد؛ امروز طالبان و فردا گروه ديگري. باجدهي در اين زمينه نه تنها به صلح نميانجامد، بلكه برخي فرصتطلبان را هم وادار ميكند كه با توسل به راههاي نظامي، براي خود در سياست افغانستان جايگاهي بيابند؛ که اين مسأله بسیار نگرانكننده است، زیرا دولت بدون توجه به عوامل جنگ، با سطحينگري و برداشتهاي غلط از وضعيت موجود، شرايط را بازهم نابهسامانتر از حالا میسازد. ماندگار |
| آخرین به روز رسانی در يكشنبه ، 11 مهر 1389 ، 09:37 |
تاجیـکان درگـذرگـاه تاریــخ
تاجیــــکان درگـــذرگــــاه تــاریــــخ
پروفیســور رســـول رهیــن
تجـــزیه بهتـــرین گـــزینـــه بــرای...
بازیافتــن بیطـــرفی افغــانســـتان
افغـــانســـــــتان بایــد پیــش
از رفتـــــــن ارتــش امــریکـــا
بیطـــرفی خـــود را بــاز یــابد
عزیز آریانفر
یگـــانگی زبـــان فــارســی
تاریــخ مطبوعــات کشـور
تاریــخ مطبوعــات افغــانســـتان؛
از شمس النــهار تـا جمــهوریت
سـرگذشت زبـان فـارسی دری
یادنـامـۀ طـاهــر بدخشــی
بـــرای دانـــلود یــادنــامـــه به اینجــا اشــاره نمــائید!
برای اعضای مــــآ
تعداد آنلاین
ازهمیـن قـلم درخـــاوران
