نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

Warning: preg_match() [function.preg-match]: Compilation failed: regular expression is too large at offset 46 in /var/www/vhosts/khawaran.com/httpdocs/components/com_comment/joscomment/utils.php on line 607
Warning: preg_match() [function.preg-match]: Compilation failed: regular expression is too large at offset 46 in /var/www/vhosts/khawaran.com/httpdocs/components/com_comment/joscomment/utils.php on line 607
Warning: preg_match() [function.preg-match]: Compilation failed: regular expression is too large at offset 46 in /var/www/vhosts/khawaran.com/httpdocs/components/com_comment/joscomment/utils.php on line 607
Warning: preg_match() [function.preg-match]: Compilation failed: regular expression is too large at offset 46 in /var/www/vhosts/khawaran.com/httpdocs/components/com_comment/joscomment/utils.php on line 607
| افغــانســـتان به کجـــا خواهـــد رفت، از فـــرار دادن زندانیـــان، تامهمـــانی ســـردســـته هـــای طالبــــان در ارگ |
|
|
|
| مقـــــــالات - ســـــیاسی |
| نوشته شده توسط جاوید روستاپور |
| چهارشنبه ، 7 ارديبهشت 1390 ، 11:40 |
|
چهره های در رده های بالای حکومت با دیدگاهی طالبانی نیز عوامل اصلی جایگزین شدن جنگ جویان طالب در درون نظام به حساب می رود، زیرا دیده می شود که پس از ده سال، طالبان از سوی دولت مردان افغانستان به نوعی رسمیت داده می شوند برای آنان نیز جایگاه سیاسی داده می شود، بنا بر این در حقیقت کسانی که در ارگ ریاست جمهوری از گروه های شورشی و جنگو حمایت می کنند به تعیبر دیگر خودشان طالبانی هستند که از امکانات و مقام های دولتی به نفع هم اندیشه های شان سو استفاده را می کنند. در بیشتر موارد دیده می شود که ارگ نشینان عملکرد های ضد بشری جنگ جویان طالب را توجیه می کنند و حتا آنچه را سخنگوی طالبان در حملات انتحاری به دوش می گیرد، حامیان آنان در دستگاه حکومت آن را نا درست عنوان نموده برای طالبان در چنین مواردی جایگاه ولا و بالای قایل شده اند، بنأ در چنین حالتی که ذهنیت دستگاه حکومتی طالبانی باشد فرار دادن زندانیان سیاسی هم به صورت گروهی کاری دشواری به حساب نمی اید، بلکه ممکن است، اعاشه و اکمالات آنان نیز از سوی دولت به فرمایش حامد کرزی ویا کسانی دیگر که حامی طالبان در اداره کنونی به حساب میایند تامین شود. فرار بیش از 500 زندانی طالبان از زندان قندهار که گفته می شود از این جمع 106 تن آنان از سردسته های درجه اول جنگ جویان طالب بوده اند، پرسش های جدی را به میان آورده و نگرانی های را نیز در میان عامه مردم برانگیخته است. فرار دادن یا فرار کردن این زندانیان هر چی باشد، بدنامی کلان برای حکومت افغانستان به حساب می آید، اما نگرانی مردم بیشتر از این ناحیه است که حکومت کنونی برای از بین بردن چالش های موجود برنامهء روی دست ندارد و زد و بند های دورن نظام باعث شده است تا دست اندرکاران و تیم حاکم تا کنون به فکر دولت سازی و یا حکومت برای مردم نداشته و نمی خواهند هم چنین کاری صورت گیرد. هرچند این نخستین بار نیست که زندانیان سیاسی از زندان های افغانستان فرارداده می شوند، اما در این اتفاق درنوع خود در جهان کاریست بی سابقه که تا کنون شاید کمتر اتفاق افتاده باشد. نخستین پرسش که در رابطه به اتفاق این رویداد، به آن برخوریم این است که زمان گیر بودن حفر است که از داخل زندان ویا از برون به داخل زندان کنده شده است، بنا به اظهارات آنانی که خود را سخنگوی جنگ جویان طالبان معرفی می کنند، حفر این تونل مدت بیشتر از هفت ماه را در برگرفته است، اما بی خبری مسئولان زندان ویا مسایل دیگر که در کندن این تونل تا کنون بی جواب مانده نشانهء از عدم توجه مسئولان را نسبت به زندنیان نشان می دهد،زیرا مسئولان حکومتی در همین مدت اندکترین نشانهء از کار بالای این تونل به دست نیاورده اند و یا این پروژه تحت نظر حلقات خاص در این مدت صورت گرفته است ؟ از یک سو گمانه زنی های بر است که ضعف های ساختاری در تمام تشکیلات حکومت به خصوص در بخش های امنیتی با عث شده تا جنگ جویان طالب با امکانات اندک شان بتوانند دربیشتر موارد برنامه های شان را به صورت موفقانه اجرآ نمایند که حتا حمله کننده های آنان تا دروازه های ارگ ریاست جمهوری و چند متری دفتر وزیر دفاع هم رسیدند، اما همکاری دست های پیدا و پنهان با آنان نیز از موارد است که تا کنون از چشم شهروندان و رسانه ها پنهان نمانده است. باور ها در خصوص جنگ جویان طالب بر این است که انان توانسته اند در بیشتر سطوح حکومتی هم اکنون نفوذ نمایند، از سوی هم برخی چهره های بالای در ارگ ریاست جمهوری با دیدگاه طالبانی عملکرد های ضد انسانی انان را توجیه می کنندکه این خود نشانهء حمایت کردن از آنان به حساب می آید، بنأ می توان مدعی شد که اداره کنونی به یک تعبیر خود حامی جنگ جویان طالب است. حکومت افغانستان به خصوص آقای کرزی تا حال جنگ جویان طالب را به عنوان دشمن نمی شناسد و از آنان هیچ گونه تعریف مشخصی ندارد، در حالی که عملکرد این گروه از کشته شهروندان غیر نظامی گرفته تا به آتش کشیدن نهاد های آموزشی و زیر بنا های کشور خود بیانگر دشمنی با مردم افغانستان است، اما با تاسف حامد کرزی انان را به عنوان برادران محترم و ناراضی می شناسد نه دشمنان مردم افغانستان در حالی که عملکرد این گروه برای هیچ یک از شهروندان کشور قابل تحمل و بخشش نخواهد بود. از سوی هم رابطه های قومی و فاشیستی در ذهنیت برخی از نزدیکان حامدکرزی به شمول شحص کرزی باعث شده تا به شورشیان طالب امتیاز داده شود که این دیدگاه باعث شده تا منافع ملی وبرنامه های دولت دارینزد ارگ نشینان به حاشیه رانده شود، زیرا نزد کمتر افراد که در تیم کرزی هستند، مسئله دولت داری و منافع ملی تعریف شده است، بلکه برعکس بیشتر افراد که حلقه حکومت سهیم هستند در گیرو دار خورد برد های کلان، غصب ملیکت ها و زمین های دولتی به بهانه شهرک سازی، جا به جا کردن افراد وابسته به خویش در ادارات کلیدی دولت آن هم به خاطر تقویت کردن تیم مربوط خود شان، نه گذینش افراد کار فهم جهت تقویت، و زد و بند های دیگر هستند از این رو شالوده نظام رئیس جمهور کرزی از بنیاد در هم و برهم است، پس می توان گفت، آنچه در افغانستان تحت عنوان ( دولت اسلامی افغانستان) جریان دارد، بیشتر به یک نظام خود کامه دیکتاتوری می ماند که توسط یک گروه مشخص با تمثل کاذب دموکراسی ایجاد شده باشد. چاق شدن مشکلات حکومت که هر روز به مشکلات شهروندان کشور افزوده است عرصه را برای دولت داری روز تا روز تا روز تنگ تر نموده است و بی باوری مردم را نیزهر روز از گذشته کرده به حکومت گران کنونی بیشتر ساخته است، محافظه کاری و قانون شکنی های پی در پی حامد کرزی جهت تامین منافع خود و اطرافیانش یکی از عوامل سازنده است که مشروعیت نظام را نسبت به سال های گذشته نزد عامه مردم وکشور های که در گیر و دار های افغانستان دخیل هستند بیشتر ساخته است. انگیزهء برای از بین بردن فساد اداری وجود ندارد، اما ریشه های فساد از ارگ ریاست جمهوری و نزدیکان حامدر کرزی نیز ریشه می گیرد و تقویت می شود که این موضوع یکی از مشکلات جدی است که شهروندان کشور به آن مواتجه هستند. پس از انتخابات سال گذشته که تشت رسوایی کرزی زمانی از آسمان به زمین افتاد که یک میلیون 300 هزار رای مردم توسط مسئولان دولتی در مرکز و ولایات و کارمندان کمیسیون انتخابات به نفع کرزی دزدی شد تا این که نتایج انتخابات باطل اعلان شد و به دور دوم رفت، اما جامعه جهانی نیز در آن زمان با ماست مالی تلاش کرد بر نتایج انتخابات مشروعیت ببخشد، از امان زمان چگونگی مشروعیت نظام کنونی افغانستان با پرسش های مطح بوده است، بنا براین مردم افغانستان نیز برای ایجاد یک اداره سالم و کارا از آغاز ریاست جمهوری دوره دوم رئیس جمهور بیشتر بی باور بودند، زیرا حامد کرزی در دور اول ریاست جمهور اش به تمام معنا در آزمون دولت داری و ساختار نظام برای مردم ناکام مانده بود و فساد اداری و غارت پول های کمک شده توسط تیم حاکم طی دوره اول حامد کرزی بر همه گان معلوم بود، بنأ انچه کرزی برای رسیدن به آن تلاش داشت، فقط گرفتن قدرت و گسترش دادن مافیأ اقتصاد در دستگاه حکومت اش بود، زیرا برادران کرزی هم اکنون از کلان ترین مافیا غصب ملکیت های دولتی، همدست مفیأ مواد مخدر قلم داد می شوند که این موضوع نیز بار ها توسط نظامیان بین المللی مطرح شده است. کرزی نیز طی چند سال گذشته از شورشیان طالب همواره حمایت نموده در بیشتر موارد،از آنان به عنوان ابزاری در برابر جامعه جهانی جهت پوشانیدن فساد اداری و خورد برد های کلان اداره اش استفاده نموده است که حتا یک بار هم آنان را "مقاومت گران ملی" گفته بود. هرگاه سخن از فساد اداری در دستگاه کرزی از جانب گروه های اپوزیسیون به میان میاید، حامدکرزی، احزاب و جراین های مخالف حکومت را دشمنان درجه اول نظام قلم داد می کند، زمانی که خارجی ها نیز از روند حکومت داری آقای کرزی انتقاد می نمایند، وی آنان را دشمن مردم افغانستان و مداخله گر گفته و همواره تاکید داشته که خارجی هانباید در امور داخلی حکومت دست درازی نمایند، اما کسانی که شهروندان ملکی افغانستان را اماج قرار داده زیر بنا های کشور را به آتش می کشند، جناب آقای کرزی از آنان به عنوان ( برادران محترم ناراضی) همیشه یاد کرده است، بنأ در چنین حالتی مردم دیگر چی امیدی به نظام اقای کرزی داشته و باکدام پیوند از این نظام حمایت کنند؟ حالا گام بعدی آقای حامد کرزی و تیم اش که بیشتر ذهنت قبیلوی را بر منافع ملی ترجیع داده اند، باید منتظر بود، تا برای شورشیان طالب چی برنامهء روی دست دارند و پاداش بعدی برای برادران محترم ناراضی اش چی خواهد بود؟! فرار دادن شورشیان زندانی از زندان قندهار نخستین خدمت آقای کرزی وحلقات وابسته به وی برای شورشیان طالب نیست، بلکه پیش از این نیز وی خدامات کلانی در حق آنان آنجام داده بود و در آینده نیزحتمأ به آنان خدامات کلانی خواهد کرد. شاید برای اقای حامدکرزی فرق چندانی نداشته باشد که در گرفتاری هرشورشی طالب چقدر هزینه دولت که از بیت المال است مصرف شده است و یا این که خون چند تن از فرزندان این کشور ریخته شده باشد، انچه برای آقای کرزی مهم است این که برادران ناراضی اش به هر نوعی که شده راضی باید راضی شوند، از سوی هم اگر همین برادران ناراضی نمی بودند دلیلی برای تامین منافع شخصی حامد کرزی و دیگر حلقات نزدیک به وی در حد که کنون تامین شده است به دست نمی آمد، زیرا در صورت رام بودن کشور و نبود جنگ کرزی دلیلی برای خورد وبرد و فساد اداری نداشت،پس کرزی برای همه ناکارگی هایش در چنین حالتی توجیه کافی نداشت، بنأ حضور جنگ جویان طالب و نگه داشتن انان خود یک ابزار ضروری برای حامد کری تقلی می شود که در چنین حالتی کرزی و اطارفیانش مراد دل شان براورده شده به انچه می خواهند به آسانی دست میابند. هم اکنون روندی که تحت عنوان مصالحه ملی با جنگ جویان طالب جریان دارد، پروژهء است که افراد و حلقات وابسته به حکومت در خورد و برد آن شریک هستند، پول های کمک شده از جانب کشورهای خارجی، گرفتن امتیاز به بهانه های مختلف، زد و بند های درون نظام و باج گیری های کلان توسط افراد خاص از بودجه دولت از مسایل است که دولت مردان و تکه داران سیاسی بیشتر از آن که به تامین امنیت و آرودن صلح تلاش داشته باشند گرفتار چنین مسایلی هستند و به درازا کشیدن این روند به منافع بیشتر آنان وابسته گی دارد. با گذشت چندین ماه از ایجاد شورای عالی صلح و دیگر نهاد های که زیر عنوان نهاد های آشتی ملی کار می کنند، نتایج از کار آنها در دست نیست، بلکه در عوض هر باری که مسئله آشتی ملی و پیوستن به پروسه صلح را با جنگ جویان طالب مطرح نموده اند پاسخ طالبان انتحار و انفجار بوده است. در کل اگر اطراف قضایای در حال عمل در شدن در نظام افغانستان به بررسی گرفته شود، نتایج آن بدون شک فردای مبهم و گره های نا گشودهء است که تیم حاکم آن را ایجاد نموده بازی گران این سناریو جهت تامین شدن منافع خود در این درامه دنباله دار بازی می کنند. از سوی همجامعه جهانی به خصوص ایالات متحده امریکا به این نتیجه رسیده است که با نظام کنونی پروسه دموکراسی و تامین صلح در افغانستان به وجود نخواهد آمد، بنأ آنان نیز با استفاده از شغالی بودن بازار سیاسی افغانستان به دنبال برنامه های خود و تامین منافع شان در کشور های منطقه هستند و از افغانستان به عنوان تختهء خیز استفاده می نمایند.
!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved." |
| آخرین به روز رسانی در شنبه ، 10 ارديبهشت 1390 ، 12:47 |
تاجیـکان درگـذرگـاه تاریــخ

تاجیــــکان درگـــذرگــــاه تــاریــــخ
پروفیســور رســـول رهیــن
تجـــزیه بهتـــرین گـــزینـــه بــرای...
بازیافتــن بیطـــرفی افغــانســـتان

افغـــانســـــــتان بایــد پیــش
از رفتـــــــن ارتــش امــریکـــا
بیطـــرفی خـــود را بــاز یــابد
عزیز آریانفر
یگـــانگی زبـــان فــارســی
تاریــخ مطبوعــات کشـور

تاریــخ مطبوعــات افغــانســـتان؛
از شمس النــهار تـا جمــهوریت
سـرگذشت زبـان فـارسی دری
یادنـامـۀ طـاهــر بدخشــی

بـــرای دانـــلود یــادنــامـــه به اینجــا اشــاره نمــائید!
برای اعضای مــــآ
تعداد آنلاین
ازهمیـن قـلم درخـــاوران




تمهیــــد: نبود مدیریت و تشکیلات منظم که یک حکومت واقعی را می سازد باعث شده است که شالوده حکومت حامد کرزی روز تا روز از هم بپاشد و فرارجنگ جویان طالب هم از زندان قندهار به صورت دسته جمعی نشانهء از
نبود مدیریت و انگیزهء واقعی برای حکومت داری توسط حامد کرزی و تیم دست اندر کار او می باشد از همین سبب می توان گفت، در پهلوی این همه انگیزه های طالبانی در دستگاه حاکم باعث رخنه کردن جنگ جویان تا رده های بالای حکومت و ارگ زمینه را برای فرار زندانیان مساعد ساخته است، بنأ در چنین وضعیتی فرار دادن آنان از زندان کاری چندان به دور از تصور نیست، زیرا هم اکنون برای مشروعیت بخشیدن سیاسی جنگویان طالب حامد کرزی سخت تلاش دارد!






