افغانستان در راه جهانی شدن (قسمت هشتم) | ســـــیاسی KHAWARAN.COM خاوران

نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

افغانستان در راه جهانی شدن (قسمت هشتم)

مقـــــــالات - ســـــیاسی

نوشته شده توسط عبدالواحد سیدی

سه شنبه ، 6 بهمن 1388 ، 10:24

دست برد به اراده و امنیت مملکت
ما در بحث های گذشته علل و انگیزه و مخاطراتیکه از رهگذر جهانی شدن افغانستان را تهدید میکند را گفته آمدیم و اکنون به یک واقعیت ملموس که تمام افغانان آن را حس کرده اند از سوی جامعه جهانی مخصوصاً انگلیس و ایالات متحده امریکا در بیرون و زعمای افغانی در داخل کشور آنرا راه اندازی کرده اند نظیر کلاه برداریهای است که انگلیسها در قرن نزدهم توسط شاه شجاع الملک پسر تیمور شاه درانی براه انداختند که در نتیجه کشور ما را بیک کشور تحت الحمایه برتانیا یا مستعمره آن تبدیل ساخت.

اکنون که قرن بیست و یکم در جریان است گروه های بیرون از کشور حدوداً هشت سال به اینطرف خود را در مقدرات کشور ما حاکم ساخته و کلیه انفعالات سیاسی، اقتصادی و حتی نظام سازی و قانونسازی ما را تحت پوشش خود قرار داده اند.

در سال 2001 امریکا بخاطریکه القاعده بالای برج های جوره مرکز تجارت جهانی در نیویارک و همزمان به آن به عمارت پنتاگون یا مرکز ستاد قوای کل نظامی ایالات متحده امریکا (وزارت دفاع) حمله کرده بود و طالبان از دستیاران و حمایه کنندگان نزدیک القاعده محسوب میشدند و نظام سیاسی کشور افغانستان را بدست داشتند در یک شب سیاه به کشور ما از طریق هوا به حملات ویرانگری اقدام کردند که در ظرف یک هفته تمام طالبان را در کشور تار و مار کرده و برای سران القاعده و زعمای طالبان بشمول ملا محمد عمر و سایر و زرای آن بخاطر دست گیری جوایز سرانه تعین گردید که از ملیون دالر تجاوز میکرد.

امریکا بخاطر سر کوبی این دو قدرت ( القاعده و طالبان ) همنظری ملل متحد را بدست آوردند و در نتیجه کانفرانس بن دایر شد و خط مشی افغانستان تا سال 2009 تحت زعامت ملل متحد تعین و مطابق به فیصله نشست بن حکومت های عبوری – انتقالی و انتخابی یکی بعد دیگر عملاً در افغانستان ایجاد و در همین مدت قانون اساسی کشور در یک جرگه نیمه بزرگ تصویب شد، نیمه بزرگ بخاطر اینکه اکثر اعضای این جرگه توسط مردم به انتخابات نرفتند بلکه بیک شکل عنعنوی انتصابی و فرمایشیآنها تعین و ظاهراً قانون اساسی کشور توسط شان تصویب شد.و در آن مدار های را گنجانیدند که باید در یک کشور مرفع که دارای نظام بسیار محکم دیموکراسی باشد براه می افتاد نه به افغانستانیکه تازه هنوز روز های جنگ را نتوانسته عقب اندازد. نتیجه این شد تا نظر به قانون جدید دولت مردان و زعمای افغانستان نتوانند دارای یک سیستم مستقل اداره مملکتی شوند و قسمیکه بیانات و فرمایشات ریاست جمهوری در دور سابق و حالت موجوده حاکی از آن است که آقای رئیس جمهمور از فقدان و یا کمبود اراده کامل برای پیشبرد نظام مملکتی رنج می برند چنانچه هفته قبل این نومیدی به سر حدی رسید که دو واژه از زبان ریاست جمهوری «ترکم کن» و یا «دورم ساز» زبانزد رسانه ها گردید.

بهر حال چیزی که هم برای مردم و هم برای زعمای دولت افغانستان درد آور است نبودن یک ستراتیژی واحد، اساسی و قاطع بخاطر حل معضلات کشور میباشد.

گروه طالبان در مدت هشت سال توانستند خود شان را دوباره به شکلی سازمان دهند که مطرحیت خود را در حلقات سیاسی کشور و جهان دو باره کمایی نمایند. اکنون باوجود اینکه قوای بیش از یکصد هزار نفری آمریکا بریتانیا و ناتوکه در افغانستان بخاطر قلع و قم طالبان و دستیاران القاعده شان فراز آمده بودند به این باور هستند که به تردستی ملل متحد این موسسه میانه رو بخاطر تعاطی قدرت های بزرگ میخواهند نامه سیاه طالبان را از صحنه های جفا هایی که به مردم و خود شان رسانیده اند پاک سازند و حتی در نشست لندن که در همین دو روز آینده بر گزار خواهد شد شاید این را بجهان نشان دهند که طالبان شایستگی آن را دارند تا در روند کشور داری شریک باشند. قدر مسلم این است که باید در این کانفرانس حدوداً یکصد نفر از سران مناطق مختلف افغانستان از طریق یک انتخابات تعین میشد بعداً در این مسأله که شاید افغانستان را بکدام جناح دیگر بکشاند تعین میشد تا ملت قانوناً مقدر به این میشد تا در همچو موارد خود تصمیم بگیرند زیرا آن فعل و انفعالاتیکه اینده وطن و مردم از آن متأثر خواهد شد باید تصمیم آن توسط نمایندگان گرفته میشد که نشد. و از جانب دیگر ما می بینیم که ریاست جمهوری نظر به دوره گذشته از مرغوبیت کمتر قانونی برخوردار است زیرا که در تعین و تائید فرمایشات انتخاباتی شان سوالات زیادی نزد ملت و مردم موجود بود که ملت افغانستان آن پروسه را پذیرفتند و اکنون جناب کرزی را منحیث رئیس انتخابی حکومت در دولت میدانند ولی جناب شان باید از ملت و حد اقل از نمایندگان پارلمان افغانستان و شورا های ولایتی کشور استشاره در مورد مسایل بسیار پیچیده ای که همین اکنون در نشست لندن دولت را و آینده نحوه سیاست های ستراتیژی آنرا به چالش می گیرد حل می نمودند تا در اینده دولت متکی به آن از تحدیدی که بآن مواجه است رهایی می یافت ولی در این مورد نه رایزنهای ریاست جمهوری و نه هم یاران بین المللی نخواستند تا نهاد های سیاسی و دولتی را ار قبیل شورای ملی، شورای اعیان و شورا های ولایتی، رهبر احزاب قوی افغانستان را شریک در این تحرک سازند.

بهر حال نتیجه این میشود که با تطبیق فیصله های این نشست واحد های حقوق بشر، و دیده بان های آن پرونده های را که در مورد نقض حقوق بشر از قبل تهیه نموده بودند کلاً از میان برداشته شود زیرا نمیشود با سیاست یک بام و دو هوا انسان قرن بیست و یکمی را ولو که در افغانستان زندگی نماید فریب داد و یا لا اقل قانع ساخت.