طوریکه همه میدانیم بی کاری مشکل اساسی در کشور ما بوده، با جودیکه یک سلسله پیشرفت های در بخش خصوصی به ارتباط کاریابی صورت گرفته ولی بسنده نبوده، و در اثر نبود کار و در آمد، نه ملیون انسان کشور ما در زیر خط فقر زنده گی میکنند، که چهل دو فیصد تمام اتباع کشور را شامل میشود.و هم یک نظر سنجی ایکه ازطرف چندشبکه تلویزونی غربی و هم موسسه اکسفام راه اندازی شد بیشتر مردم به این نظر بودند که فقر (نداشتن عواید) در اثر نبودن شغل، مشکل اساسی افغانستان است.

که زدودن فقر و ایجاد شغل نتنها در افغانستا ن بلکه درین اواخردر سازمان ملل و مجامع وجهانی مطرح بوده بر خلاف قبل همه به این باور رسیده اند که مشکل اصلی فقرمزمن در افغانستان است که پی آمدهای بی شماری از جمله نا امنی، فساد، جنایت........و غیره...رادر قبال دارد و چیزیکه بسیاری از آ گاهان اقتصادی بار بار در صحبت ها نوشته های خود یاد اوری کرده اند.و من هم، به نوبه خود با نوشتن چندین مقاله راهای حل را پیشنهاد نموده ام متاسفانه بجزیکی دو مورد در نظر گرفته نشد و درآ ن مقالات، پیشنهادات من متوجه دولت ووزارت های سکتوری بودکه درارشیف سایت های انترنتی چون خاوران وکوهستانی...........و غیره می توان انهارا مطالعه نمود.ولی این بارانچه یشنهاد میکنم بیشتر متوجه ان عده از هموطنان ما که در خارج کشور قرار دارندمیگردد، نه دولت افغانستان، (ولی بدون هم اهنگی دولت سکتور خصوصی واشخاص انفرادی مشکل خواهد بود تا فقر در افغانستان کاهش یابد)

چون اکثریت هموطنان ما، که در خارج زندگی میکنند به شکلی از اشکال با خویشاوندان خود کمک می نمایند ویا تعدادی انسان های نیکوکار به مردمان نیازمندبدون اینکه به ایشان قرابتی داشته باشند معاونت می نمایند وبرای مدتی از مشکل مردم جلوگیری میکنند، که کاری است بس ستوده، هم از لحاظ اسلامی وهم از لخاظ انسانی بویژه انانیکه بدون شناخت طرف مقابل حتی بدون ذکر نام خود، صرف برضای پرور دگار عالم(ج)کمک میکنند، خود تصور کیندکه چه فرشته صفتانی اند که، که این کارشان اوج، شکوه و سرشت یک انسان نیکوکاررا به وجه احسن به منصه عمل قرار میدهد، بجای اینکه تنها به فکرخود باشندبیشتر به فکر دیگران اند..

درین جای شکی نیست که ارسال چنین کمک ها بسیار مفید بوده، و توانسته تا حدودی مشکلات نیازمندانرا موقتی مرفوع کندولی نتوانسته بنیادی حل کند.

مشکل زمانی بنیادی حل شده میتواند که مردم بکار شاغل شوند، برای شاغل شدن مردم بکار ضرورت است تا نخست جای کار ایجادشود، البته وظیفه ای است که باید دولت آنرا عملی نماید، ولی طوریکه درسالهای گذشته دیده شد، دولت متوجه موضوع نبوده یا انرا مسئولیت خود نمیداند هرچند مقامات عالی ر تبه زیاد از شاغلیت و ایجاد شغل حرف میزنند چنانچه طی چند روز در شورا شاهد بودیم ولی اقدام عملی را شاهد نبودیم و شایداکثریت همین وزرای محترم اصلا نیندیشیده اند، بر اینکه چگونه کار را ایجاد کنند و صرف به شکل فورمولیته حرف میزنند که دردی را دوا نمیکند، خوب بکار انها کاری نداریم به مصداق گفته بزرگان خسروان خود امور خویش دانند، ولی سخن ما متوجه برادرا ن و خواهران ما که در خارج تشریف دارند میباشد.

طبق بغضی ارقام، هرچند تخمینی، جمع سرمایه افغانهای مقیم خارج را بین سه تا چهار ملیارد یا بلییون دالر تخمین میکنند که اگر ربع آن در افغانستان سرمایه گذاری شود دها هزار جای کار ایجاد خواهد شدو حتی صاحبان سرمایه اگرنمی توانند که خود مستقیمآ سرمایه گذاری نمایند از طریق سرمایه گذاری غیر مستقیم توسط اشخاص و شرکت ها و یابا بهترین و مصئون ترین وسیله، یعنی گذاشتن پول در یکی از بانک های افغانستان سهم قابل ملاخظه ای را می توانند در کاهش فقر بازی کنندباید به خاطر داشت که نتنها سرمایه دار های ما، بلکه هر کدام مان چه در خارج یا حتی در داخل هم هستیم نییز میتوانیم نقش موثری درایجادشغل و ازبین بردن بیکاری داشته باشیم و اگر همه دست به اقدام شویم جای کار ایجاد کنیم مطمئنآ، که در کمترین مدت فقر را در کشور بصورت قابل ملاخظه پائین می آ وریم.

چون همه میدانیم که پول و ثروت از هوا نمی بارد و با کارسخت، بدوران انداختن سرمایه حاصل میشود.ولی شرطش اینست که ادم سخت کوش، کار دوست باشد، و استعداد خوب اداره کردن سرمایه بدوران انداخته شده را داشته باشد، و این این امر تاز مانی نمیتواند ملاک عمل قرار گیرد، تا شخصی در صحنه عمل وارد نشود، چه بسیار دیده شده بعضی اشحاص حتی بالا تر از تصور در کار بار، اداره دوکان مغازه و یا هر بخش دیگر ایکه گمارده شده اند بویژه اگر خود صاحب کار بوده اندخوب درخشیده اند، ، اگر نتیجه گیری کنیم، که خویشاوندان مستعد وآرزومند بکار ماا اگر برای شان زمینه مساعد شود بویژه که خود صاحبکار شوند امید اینکه نه تنها خود بلکه خانواده و شاید کسانی دیگر را از طریق شاغلیت از مفت خوری عطالت بیرون بیاورند، صاحب معاش بسازند، که این کار با سهولت می تواند تحقق بیابدولی اندکی به توجه و سازماندهی درست ضرورت دارد.

اگر ما طور مثال بجای فرستادن هرماه صد دالر، امکانی را فراهم کنیم که یکبار یکساله پول را(1200)دالرمیشود تهیه وطرف را که یاازنزد یکان ما ست یا با آن شخص تماس داریم، اورا تشویق و رهنمائی کنیم که بجای مصرف، ا نرا بدوران بیندازد، واز مفادی که حاصل میشود خرچ نماید شاید در اول کمی مشکل به نظر بیاید و پذیرفتن ریسک انقدر ها آسان هم نباشد ولی ز مانیکه سرمایه بدوران افتاد و اگر صاحبکار کمی دقیق و سخت کوش باشد امکان موفقیت بسیار زیاد است که درین صورت هر کدام ما می توانیم نتنها منسوبین خود را به کار مفید، که از ابله کف دست خود نانی برای خود و خانواده خودتامین نماید، به پای خودبایستند و(چشم براه کمک ما نباشند)، اعتمادبیشتر به نفس زور بازو وتوان کاری خود پیدا کند، و خود را عضو مفید جامعه احساس کنند سوق دهیم، نتنها کاری بس بزرگی را در قبال ان شخص انجام داده ایم بلکه از طریق راه اندازی بزنس های خورد متوسط در آبادا نی، رفاه و خود کفائی، پیشرفت کشور مشترک مان سهم بسزای را ادا نموده ایم، کسانیکه مقیم کشورهای اروپائی، امریکائی و استرالیا و روسیه و سائر کشور ها اند خوب میدانند که بنیاد اساسی و پایه های اقتصاد، و رفاه مردمان این کشور ها بیشتر مرهون تشبثات خورد متوسط است که توسط اتباع این کشور ها راه اندازی شده و به تدریج بزرگ بزرگتر گردیده اند نه دولتها.

با در نظر داشت این موضوع اگر بجای فرستادن پول برای مصرف یومی خوانواده ها ازین پول بصورت اقتصادی و معقول آن استفاده شود یعنی:

مثلا دوکانی را برایشان بخریم یا کرایه بگیریم البته نظر به امکانات چه بسا که در کوتاه مدت بتواند خود به پای خود بایسنتد از دست نگری تن پر وری که بعضآ باعث میشود تا اعتماد د برخود و توانائی حودرا نیز هم ازد ست بدهند رهائی یابند دچنانچه تعدادی از مردمی که بیکار اند و توانائی کار را دارند دوچار همین توهم اند و از مراجعه برای پیداکردن کار نا امید و اگر گاهی کاری هم بیابند از اجرای ان شانه خالی میکنند، ورنه امروز در افغانستان کار کم نیست ولی بایدآ دم سخت کوش باشد و خودرا باشرایط و فق داده بتواند چون به کار گران ساده کمترکار میسر است ولی برای کارگران نیمه ماهر و ماهر نیاز فوق ا لعاده ای و جود دارد.

برای اینکه کار گر ماهر شود به اندکی توجه ضرورت است چه دها کورسهای آ موزش حرفه و شغل که هم از طرف دولت و هم از طرف انجوها وقتا فوقتـا دایر گردیده ومیگردد و حتی کسا نیکه سواد هم ندارند می توانند شامل اینکورس ها شوند چه بیشتر عملی اند تا نظری ومی توانند از مزایای آن هم در دوران آموزش حرفه و هم پس از فراغت با یافتن کار منا سب مستفید شوند خود خانواده خودرا از ابله کف دست غرق جبین تامین کنند ولی متاسفانه فرهنگ آموزش و خود را با معیار ها برابر کردن هنوز در بین بسیاری از اقشار جامعه ما راه نیافته و ضرورت به یک تکانه و انگیزه دارد ورنه با کمی زحمت می توان مسلکی را آموخت کاری پیدا کرد نانی دراورد.

چون من خود از نزدیک زمینه های کاریابیرا در افغانستان مطالعه کردم و از نزدیک با تعدادی از صا حبان مشاغل و دست اندر کاران صحبت کردم و همه مایل بودند که بجای گا گران خارجی هم وطنان خودرا استخدام کنندولی ازینکه به کدام حرفه بلد نیستند وهم نمی خواهند که یاد بگیرند، ورنه کا ر در افغانستان کم نیست ولی اهلیت و هنر شاغل شدن را باید داشت. حرف ما بالای انهای است که نیروی کار دارند، نه اطفال، بیوه زنان.که اگر فرصت میسرشد و هم هوطنان گرامی علاقه داشتند، در مورد شیوه های موثر، تامین آنان به یک رفاه نسبی مقاله دیگر خدمت ارایه خواهم نمود.

راه دیگر خدمت اینست که در پهلوی خفظ ومفاد از دارای و پول خود به وطن ومردم خدمت بزرگی کنیم، یعنی که پول واندوخته های، خارج از ضرورت خود را با افتتاح حساب در یکی از بانک های افغانستان بوطن انتقال داده، بانک های کشوررا قادر بسازیم تا بیشتر با شرایط سهلتر به متشبثین و سر مایه گذاران و سایرنیازمندان قرضه های مناسب راتادیه نمایند و سر مایه گذاران، با سرمایه گذاری خود رونق اقتصادی و رفاه اجتماعی را با ازیاد کار و تولید تا حدودی در کشور مان تضمین نمایند، کاریست بس ارزنده و سهم بزرگیست در اعتلای وطن.

باحترام

اسلام الدین اندیش

• جستجو
• نظر ها

تنها کاربران عضو شده می توانند نظر ارسال کنند!

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."