تشکر اقايئ دولتشاههئ از بيانيه تان که در معفل نههميين سالگرد قههرمان ملی ايراد نموده و آن را به سايت خاواران نيز گذاشته ايدمردم ما به شما فرههنگيان افتخارميکنند جاويد سربلند باشيد
نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان
| متــن سخنــرانی در ســالگشت شــهادت احمــدشــاه مســعود (رح) |
 |
 |
 |
| مقـــــــالات - احمــــد شـــاه مســـعود |
| نوشته شده توسط عصر دولتشاهی |
| سه شنبه ، 30 شهریور 1389 ، 14:28 |
|
وَلاَ تَقُولُواْ لِمَنْ يُقْتَلُ فِي سَبيلِ اللّهِ أَمْوَاتٌ بَلْ أَحْيَاء وَلَكِن لاَّ تَشْعُرُونَ، صدق الله العظیم حضار گرامی، بانوان و آقایان فرهیخته و بلند جایگاه! سلام و رحمت خداوند باد برشما.
بزرگداشت از روز های بزرگ تاریخی، چیزی نیست مگر ارجگذاری به معنویت هایی که ریشه در فرهنگ، اعتقادات، امید ها و خواست های مردم ما دارد. بزرگداشت از روز شهدا، شهدایی که برای زنده ماندن و آزاده زیستن یک ملت جان می دهند، نه تنها ارجگذاری به آنهاست بلکه تجدید عهد و پیمان و تازه ساختن تعهد برای ادامهء پیکار آنها و برافراشته نگهداشتن جنده ییست که آن شهدا برای افراشتنش جان سپرده اند. ما به همه کسانی که برای آزادی و عدالت رزمیده و شهید گردیده اند، احترام و ارج فراوان قایل استیم اما هدف ما از بزرگداشت هفتهء شهید، ادای احترام به شهدای جهاد و مقاومت در سه دههء اخیر تاریخ کشور است. بیایید یک بار دیگر به یاد بیاوریم که سی و دو سال پیش چگونه کشور ما را بوی خون و دود ماتم گرفت تا بدانیم که خون های ریخته شده در دوران جهاد و مقاومت چرا ارزش پاسداری را دارند. رژیمی که سی و دوسال پیش در کشور ما حاکم بود، ادامهء رژیم های خاندانی یی بود که با سیر انکشاف سیاسی و اجتماعی جامعهء ما همخوانی نداشت. رژیم یا باید به نفع مردم متحول می شد یا سرنگون می گردید. گروه های مختلف سیاسی در کشور در پی دگرگون کردن رژیم ویا هم سرنگونی آن می کردند. با آن که تمامی این گروه ها در تغییر دادن رژیم هم آواز بودند اما برسر چگونگی تغییر دادن رژیم و طبعیت نظامی که پس ازآن باید حاکم گردد، اختلاف داشتند. درین میان یک گروه سیاسی با پشتوانهء ایدئولوژیک و حمایت مادی خارجی ها دست به کودتا زد و خواست بر مقدرات مردم حاکم شود. هرچند در آغاز- مردم توجهی به طبیعت نظامی که حاکم شده بود نداشتند و رهایی از حاکمیت خاندانی را غنیمت شمردند. اما دیری نگذشت که رژیم چنگ و دندان تیز کرد و به جان مردم افتید. همه می دانیم که از هفتم ثور سال 1357 تا عقرب 1358، بیش از پنجاه هزار از روشنفکران، علمانی دینی، روحانیون، شخصیت های سیاسی و کسانی که درمیان مردم اعتبار و آبرویی داشته و سر به آستان رژیم خودکامه خم نکرده بودند، گرفتار و در زندان های رژیم کمونیستی شهید گردیدند. شاید بسیاری به یاد داشته باشند که نام 12 هزار نفر از کسانی را که در زندان های رژیم در کابل به شهادت رسیده بودند، در ماه عقرب 1358 اعلان کردند. این تنها شمار سر هایی بود که در زندان پلچرخی بدست دژخیمان بیخدا و جنایتکار خلق بریده شده بود. این درحالیست که در سراسر کشور سگهای شکاری رژیم هزاران انسان دیگر را شکار و سربه نیست کرده بودند. بدین ترتیب شاهد بودیم که سراسر کشور را بوی شهادت، بوی مظلومیت، اشک یتیمان، نالهء بیوه زنان، آه پدرانی که فززندان جوان شان به کام اژدهای سرخ رفته بود، شیون مادرانی که شبها با کابوس کاکلهای آغشته به خون فرزندان شان از خواب می پریدند و خشم جوانانی که با گذشت هر روز آمادء پیکار برای رهایی از ظلم می شدند پرکرده بود. درچنین احوالی بود که گوش ها و دل ها برای شنیدن نوایی می تپید که کارزار رزم و ایستادگی در برابر اینهمه ظلم و جنایت را اغاز کند. و درچنین احوالیست که تکبیر جهاد علیه رژیم پژواکی داشته است به گستردگی جغرافیای خونین کشور ما. و پاسخ این تکبیر نیز پاسخی بوده است از کران تا کران میهن. تکبیر "الله و اکبر" جهاد پاسخی یافت بدین آوا که: لبیک، الهم لبیک.... الله و اکبر.... و چنین بود که هزاران جوان و پیر ابراهیم وار و اسماعیل گونه به قربانگاه شدند تا دین خود را در برابر خدای خود و در برابر مردم خود ادا کنند. و چنین بود که زمین زیر پای دشمن از پامیر تا نیمروزان و از هرات تا نورستان آتش گرفت. درین آتش نه تنها دشمنان مردم و ملت به دوزخ کردار های شوم شان فرستاده شدند که هزاران انسان دیگر این سرزمین نیز جام شهادت نوشیدند. همین شهدا اند که امروز ما به نام شهدای جهاد از آنها یاد آوریم می کنیم. یعنی ما دو دسته از شهدا داریم که دستهء اول شهدای تیغ ظلم اند و دستهء دوم مجاهدین شهید اند که برای خونخواهی از شهدای نخست پا به میدان رزم گذاشتند. و زمانی که کشور از کام و چنگال دیو سرخ رهایی یافت و باید به تیمار زخم های خود می پرداخت دیو سیاهی که طمع حاکمیت بر سرزمین ما را به امید این که عقابان تیز چنگالش زخمی و خسته اند، به سرپرورده بود، از جنوب سرکشید. این دیو سیاه خطرناکتر از دیو سرخ عمل کرد و در پیراهن اسلام در آمده و دام و تزویر پخش کرد. اینجاست که بار دیگر سرداران جهاد با وجود پراگنده گی و جنجال هایی که از دورهء نخست شهادت و پیکار داشتند، علم ایستادگی و مقاومت بلند کردند و دور دیگری از شهادت طلبی برای آزاد نگهداشتن سرزمین و مردم خود را صف آرایی کردند. در هردو دور جهاد و مقاومت است که مسعود بزرگ، آن یل ارجمند و آن سردار نا شکست نیرومندترین سنگر هایی را سنگرداری می کند و امید دل دردمند مردم خود است. اگر در دوران جهاد سراسر کشور سنگر ضد اژدهای سرخ بود، در دوران مقاومت تنها یک سنگر است که سنگردارانش هرگز حاضر نیستند که به گفتهء فردوسی بزرگ، میهن به دشمن رها کنند. و دیدیم و شاهد بودیم که مسعود بزرگ و یارانش یگانه امید برای نگهداری آزادی و آبروی مردم ما بود. اگر ما از مسعود شهید به بزرگی یاد می کنیم، او این بزرگی را با فداکاری و قربانی هایی بدست آورده است که از حد توان افراد عادی برون است. ما خوب به یاد داریم که در دوران مقاومت بسیاری یارای ایستادگی در سنگر را از دست دادند و هرکسی به زاویهء سلامت خود به کنج عافیتی می خزید. اگر در دوران جهاد همهء جهان از ما پشتیبانی می کرد، در دوران مقاومت جز امید کمک از خدای عزوجل هیچ امید دیگری وجود نداشت. اینجاست که پای همت، پای شجاعت، پای ایمان و پای فداکاری به میان می آید و اینجاست که در می یابیم مقاومتگران ما چه انسان های بزرگی بوده اند. بیدرنگ و بی گزافه باید افزود که این مقاومت تاریخی و افسانوی از ایمان و ارادهء مردی ریشه می گرفت که احمدشاه مسعود نام داشت. اوست که حاضر است در زمینی به گستردگی کلاهش نیز بایستد و سر به دشمن غدار خم نکند. اینجاست که وقتی در نزدهم سنبلهء قامت بلندش آماج آتش خشم جهال وحشی تاریخ قرار می گیرد، نه تنها درهء پنجشیر که هرجا دلی بود و پیوستگی یی به میهن، به آزادی و سربلندی داشت، به ماتم نشست. اما به زودی این ماتم به خشمی تبدیل شد که هستی دشمنان مسعود و دشمنان مردم را سوخت. چه کسی باور می کرد که در نبود او، دیگر کسی یارای کشیدن ماشه را بیابد. اما برکت شهادت، برکت خون های معصوم ریخته بر درگاه حق چنان تاثیر شگرفی دارد که از کران تا کران کشور سیل شد و بنیاد نظام وحشت و جهالت را بیخ و بنیاد برکند. شاید برخی ها کمک خارجی ها را درین کارزار اهمیت بدهند، اما ده سال پس ازان روزگار می ببینیم که وقتی دیگر آن خشم مقدس وجود ندارد، چگونه خارجی ها درمانده اند و درکار خود حیران... شهدای جهاد و مقاومت به خاطری بزرگ و پاسداشتنی اند که آنها در راه آرمان های ملت و مردم خود، در راه تامین عدالت و در راه نگهداری آزادی خاک و مردم خویش رزمیده و شهید شده اند. ما درحالی که به همهء این شهدا، ارج می گذاریم، یاد احمد شاه مسعود را به مثابهء برترین نماد شهادت، ایستادگی و شجاعت گرامی می داریم. روح کلیه شهدای مظلوم کشور، شهدای جهاد و مقاومت شاد، یاد شان گرامی و راه شان مستدام باد.
|
تاجیـکان درگـذرگـاه تاریــخ
تاجیــــکان درگـــذرگــــاه تــاریــــخ
پروفیســور رســـول رهیــن
تجـــزیه بهتـــرین گـــزینـــه بــرای...
Comments 425
بازیافتــن بیطـــرفی افغــانســـتان
افغـــانســـــــتان بایــد پیــش
از رفتـــــــن ارتــش امــریکـــا
بیطـــرفی خـــود را بــاز یــابد
عزیز آریانفر
یگـــانگی زبـــان فــارســی
تاریــخ مطبوعــات کشـور
تاریــخ مطبوعــات افغــانســـتان؛
از شمس النــهار تـا جمــهوریت
سـرگذشت زبـان فـارسی دری
یادنـامـۀ طـاهــر بدخشــی
بـــرای دانـــلود یــادنــامـــه به اینجــا اشــاره نمــائید!
برای اعضای مــــآ
تعداد آنلاین
سایت پذیرای 77 مهمان آنلاین
ازهمیـن قـلم درخـــاوران
