به بهــــانه فــــرا رســــیدن هفتــــه شــــهید | احمــــد شـــاه مســـعود KHAWARAN.COM خاوران

نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

به بهــــانه فــــرا رســــیدن هفتــــه شــــهید

مقـــــــالات - احمــــد شـــاه مســـعود

نوشته شده توسط نصیر خالد

جمعه ، 18 شهریور 1390 ، 11:55

به بهــــانه فــــرا رســــیدن هفتــــه شــــهید بار دیگر نهم سپتامبر فرا رسید و حرف اول در هر کجا از هفته شهید و یاد اوری از قهرمان ملی کشور شهید احمد شاه مسعود است، بنامش مینویسند و میگویند و یادش را گرامی میدارند و بعد از سپری شدن نهم سپتامبر ان شهید را با تمام کارنامه های انسانی اش به طاق فراموشی می سپارند تا سال دیگر اید و این قصه خوانی و مقاله نویسی دوباره اغاز گردد. اما انچه از دید من مهمتر به نظر میرسد این است که ایا ما تنها مسعود بگویم یا وی را در ارمانهای مقدسش برای وطن و مردم بجویم؟

در ابتدای شهادتش القاب زیادی بوی دادند او را مکتب و سیستم عنوان نموده و راه اش را پر از رهرو خواندند، اما گذشت زمان برعکس انرا به اثبات رسانید، تنها بنیادی بنام وی راه اندازی شد که بیشترین فعالیتش در روز شهادت میباشد و بس، مراسم تجلیل نیز انچنانیکه در یکی دو سال اول بود کم رنگیر شد. ده سال از شهادتش گذشت وتاکنون مشخص نشد که وی را چگونه و توسط کی ترور نمودند؟

انچه که در جریان ده سال گذشته زیادتر بچشم خورد - شیشه های سیاه موتر ها در افغانستان بود که با عکس ان شهید مزین شده بود ولی نه بخاطر احترام بلکه بخاطر سو استفاده از عکسش و انجام اعمال غیر قانونی و برخلاف باورمندی های شهید مسعود و همین شیوه درپوستر های تبلیغاتی نیز استفاده شد، پس در عوض اینکه راه و رسم و مبارزات دلیرانه وی به صفت یک الگو قرار میگرفت، برعکس از نام بردن اسمش تجارت نمودند. کسانی هم تلاش نمودند که بخاطر رسیدن به شهرت از نام مسعود استفاده کنند و چهره های گناه الود، بدنام و سیاسی خود را زیر نام وی بپوشانند همچنین تعدادی هم سعی دارند تا مبارزات مسعود را شکل قومی و منطقوی و سازمانی بدهند کاریکه دشمنان مردم افغانستان بخصوص پاکستان سعی دارد تا از عظمت کلمه ملی که لویه جرگه افغانستان بوی داده است بکاهند و وانمود سازند که مسعود برای زبان و منطقه و ارمان یک گروپ مبارزه میکرد. بعضا هم دیده شده است کسانیکه اصلا با عقیده راه رسم و مبارزه شهید مسعود موافق نبوده و نیستند در تجلیل از روز شهید چار قدم جلوتر از دیگران راه میروند، موجودیت چنین اشخاص باعث ان شده است تا برگزاری محافل در مورد شهید مسعود روز تا روز کم رنگتر شود.

اخرین دیدارم با شهید مسعود بتاریخ 28 اکتبر سال 2000 در خواجه بهاوالدین بود، فکر میکنم بیشتر از یکساعت با هم صحبت داشتیم، در ان مجلس شهید مولانای سیدخیل، داکتر گلستان، صدیق جان و چند تنی دیگر نیز حضور داشتند، در جریان صحبتها من این سوال را از ایشان نمودم که در بیرون بعضی ها ادعا دارند که مبارزات شما شکل قومی و زبانی دارد آیا این مساله واقعیت دارد؟ ( بعضی حسودان وی را ستمی میخوانند و کسانی هم طرفدار سازمان شعله) شهید مسعود با همان لبخند همیشگی اش جواب داد: بزرگترین مشکل افغانستان را روشنفکر نما و بعضی نویسندگان عقده ی بوجود اورده اند، ما امروز بخاطر نجات وطن مبارزه مینماییم چنانیکه در دوران جهاد مبارزه داشتیم، همین اکنون، اطرافیان نزدیک بمن در داخل جبهه از ولایات جنوبی و مشرقی هستند، که همه بی توجه به زبان، منطقه و ولایت در یک سنگر برعلیه دشمنان وطن میرزمیم. شهید مسعود اضافه نمود: کسانیکه حرف از قوم و منطقه و زبان میزنند، آگاهانه و یا نا خود آگاه آب به آسیاب دشمن میریزند و مردم شریف ما را از هم جدا میسازند. وی ادامه داد: وظیفه روشنفکران افغانستان است که در جهت ایجاد فضای وحدت و اعتماد ملی تلاش کنند تا ما در فردای ازادی این مشکل را نداشته باشیم و فارغ از رنگ و منطقه در فکر ابادانی کشور باشیم.

شهید مسعود به افغانستان بزرگ عاری از تفاوت و برتری طلبی می اندیشید و هرگز راضی نبود تا بیگانه ها در کشور ما حضور نظامی داشته باشند چنانیکه در همین ملاقات اخیرم، نماینده ی از دولت ایران رسید و پیام مقام رهبری ایران را به مسعود داد، وی گفت: شما در خط اخر مبارزه قرار گرفته اید تخار سقوط نموده وشما شکست خورده اید، دولت ایران هزاران بسیجی را ملبس در لباس افغانی در سرحد افغانستان به حال اماده باش نگه داشته است تا در صورت توافق شما، داخل افغانستان شوند و تحت قومانده شما بر علیه طالبان برزمند. شهید مسعود لحظاتی با ان چشمان نافذش بطرف شخص مذکور دید و جواب داد:

از پیام تان تشکر ولی منتظر ان بودم که شما پیام میاوردید که هزاران افغان در نزدیکی دریای پنج و خواجه بهاوالدین مهاجر شده اند به نان و سر پناه و لباس ضررت دارند و شما حاضرید بکمک شان بشتابید. با تشکر از پیام تان ما به افراد شما نیازی نداریم نیروی کافی در اختیار داریم، ما جنگ را نباخته ایم بلکه با حمله و عقب نشینی میخواهیم ضربات شکننده افتصادی بر حامیان طالبان وارد بسازیم تا وادار به ترک افغانستان شوند دشمن را باید از لحاظ اقتصادی ضعیف بسازیم.

کسانی ادعا دارند که وی شخص خود خواه بود و علاقه داشت تا دیگران وی را به القاب یاد کنند، خوب یادم میاید که خبرنگار شناخته شده هندی اقای ششی کمار بتاریخ 24 مارچ 2000 در تاجکستان با ایشان مصاحبه ای داشت که اقای یحیی میر نیز حضور داشتند، خبرنگار پرسید جنرال احمدشاه مسعود.. شهید مسعود حرفش را فطع نموده و صدا زد: صبر کو، بعدا رویش را طرف یحیی میر نموده گفت: از این خبرنگار بپرس کی بمن رتبه جنرالی داده است که وی مرا جنرال خطاب میکند، مردم مرا لقب آمر و قوماندان داده اند میتواند مرا قوماندان مسعود صدا بزند.

من از دو ملاقاتم با شهید مسعود چیز های زیادی اموختم که مسیر زندگی ام را کاملا تغییر داد در من احساس دیگری زنده ساخت، چند دقیقه صحبت با ایشان بمثابه پوهنتونی بود برایمن که اموختم ولی تعجب میکنم چسان انانیکه سالها با وی یکجا بودند نتوانستند انچه من در کمترین وقت اموختم، بیاموزند.

در اخیر تکرار این مساله را لازمی میدانم که کسانی ادعا دارند که نه باید تنها از شهید مسعود یاد شود از تمام شهدای گلگون کفن افغان باد نماییم، با احترام به نظریات دوستان باید بنویسم که همین هفته بنام هفته شهدای کشور مسمی شده است و بروان پاک تمام شهدای کشور در هر کجا اتحاف دعا صورت میگیرد ولی نباید فراموش کنیم، ما امروز از افغانستانی که بطرف صلح و ترقی روان است و تقریبا کشوری ازاد است یاد میکنیم که ثمره ان صدای بلند است که در کوه پایه های پامیر بر علیه متجازینکه 90 در صد خاک وطن ما را در تصرف داشتند، بلند شد که میگفت مقاومت مقاومت و بازهم مقاومت. نتیجه همان مقاومت بود که ما از صوبه سرحد پنجمی پاکستان جدا شدیم اکنون صاحب کشور خود میباشیم، از گذشته ها گفته اند صد سر یک سر را جمع نمیکند ولی یک سر میتواند صد سر را جمع کند، مفاومت بر علیه متجازین چند کشور که بیرحمانه بجان مردم بیدفاع ما افتیده بودند، جهان با بی تفاوتی به انها مینگریست و انها نسل کشی مینمودند، رهبری میخواست تا رزمندگان راه ازادی را هدایت نماید، بزرگان دیروز که نام شان با خط زرین در تاریخ کشور ثبت است در انزمان تنها در برابر یک کشور مشخص جنگیدند و اکنون احترام میشوند ولی مسعود در برابر چندین کشور و با دسیسه های فراوان داخلی خارجی جنگید ما باید تمام فداکار هایش را صرف بخاطر ملاحظاتی نادیده بگیریم، اصلا طرح همین مساله که نباید نام مسعود را گرفت یک جفایست در حق تمام رزمندگان راه ازادی و شرف و عزت ما. اگر رهبری در برابر تجاوز القاعده طالب وجود نمیداشت ایا ما امروز کشوری داشتیم، بسیاری از همین رهبران که امروز حرف از مقاومت و مبارزه میزنند در سقوط شمالی در منطقه جبل السراج همه سوار بر هلیکوپتر شده بودند که بکشور های بیرونی مهاجر شوند زیرا کار کشور را تمام شده فکر میکردند اما گذاشتن کلاه مسعود بر زمین و بلند کردن صدای مقاومت، دوباره به رهبران نیرو بخشید تا در کنار مردم خود قرار بگیرند. روح تمام شهدای گلگون کفن کشور خود را که جانهای شیرین شان را بخاطر رضای خالق یکتا قربان نموده اند شاد باد

نصیر خالد

این ایمیل آدرس توسط Spambot ها محافظت شده، برای مشاهده آن باید جاوا اسکریپت را فعال کنید