مــارهــای درون آســتین "نهضت" را کــه مــاتع وحـتدت اند باید بیــرون راند! (قسمت پنجم)

نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

مقـــــــالات - اجتمـــاعی

نوشته شده توسط هدایت حبیب

شنبه ، 20 شهریور 1389 ، 11:33

رفیــق ارجمنــد عضــو حــزب واحــد!
درین هفته از رفیقی مایلی دریافته ام، که بدون ذکر نام ارسال کننده ــ قبل از آغاذ بخش پنجم ــ می خواهم آن را با شما شریک بسازم. از این که متن طویل و غامض است، می کوشم مفهوم و تخلیص آن را بیاورم: "... وقتی که قسمت چهارم این سلسله نوشته های تو را می خواندم، برای اولین بار افغانی را یافتم، که به خواننده تبلیغات ضد خویش را آدرس داده بود، نشانی را گرفته به تالار گفتمان "مشعل" رفتم، از جمله دیالوگِ مار ها... را به خوانش گرفتم.

... ازکسی که درعقب آن نوشته ها قرار دارد، انتظار بیشتری نداشته باش ! زیرا اورا از دیرباز می شناسم، کسیست که در یک زمان به چند رول با چند نام و تغییر چهره و لهجه سخن می گوید، همان موجودیست، که از مداخلۀ بیش از حدش به کار هر کس به حق افغانهای مقیم استکهلم "مگس هردوغ" و "عقل کل" نامیده اند، یعنی " نوکر زر و زور است" صرف برای پیوند دادنِ خود با بالاییها به دفاع از آنها بر می خیزد، به نامهای مختلف برضد نظریات اصلاحی هرکس می نویسد، از جمله در عین زمانی که با " پرشور" دوست نزدیک بود، به چاپلوسی ازرهبران شورای اروپایی نهضت درمخالفت با انتقادهای او می نوشت. تو بی جهت به کسی دیگری سوءظن اداری، "وحید خرسند" نیزهموست، به اصطلاح "دیوار نمکش" درعالم تخیل، بدگمانی، بدبینی، بد نیتی، بی اعتمادی دایمی... به سرمی برد، هرایدۀ اصلاحی در رابطه به زبان را اهانت به زبان خود فکر می کند، هرنظر سازنده را دربارۀ حل مسئلۀ ملی تحقیر به ملیتش می پندارد،...، خود را به هر کار صاحب نظر و همیشه حق به جانب می داند، به خود در هر چیز و کار هرکس حق مداخله می دهد....

نیش عقرب نه از پی کین است بلکه مقتضای طبیعتش این است

... بعضی ما افغانها در استفادۀ هرچیز و هرکار جدید بدون این که اصول و قواعد آن را بدانیم، بیاموزیم و درنظرگرفته رعایت کنیم، افراط می نماییم. به جایی این که برای سازندگی استفاده کنیم، در جهت تخریب به کار می گیریم. در رابطه به کلتور استفاده از انترنت نیز این امر صادق است، که مانند مبلغ تالار گفتمان "مشعل" به زیاده روی، افترا وبهتان متوصل می شود. مرجعی وجود دارد، که همچو قضایا را مورد تعقیب قانونی قرار می دهد، در صورت شکایت نه تنها گوینده و نویسندۀ همچو اتهامات و افتراها به مجازات قانونی می رسد ؛ بل گردانندۀ تارنمایی که همچو زمینه ها را فراهم می کند، نیزبه کیفرش رسانیده می شود وتارنمایش مسدود می گردد. اگرخواسته باشی می توانم، برای مراجعه به این مرجع و کوتاه ساختن زبان و دست این گونه افراد یاری رسانم.

... اما از سطح فرهنگ و شخصیت کسانی که به دفاع از آنها، این نوشته ها و گفتگو ها در"تالار گفتمان مشعل بی طرف" صورت می گیرد، متحییر گردیدم و تعجب کردم ! نمی دانم، که خودشان این چیزها را معلومات دارند، می دانند و می خوانند، یانه؟ اگرندانند؟ در حالیکه رهبراند، چرا این قدربی خبراند؟ اگر دارند؟ باشنیدن وخواندن این لاطایلات ــ به دفاع و پشتیبانی از خود ــ خُرد نمی شوند؟ ویا این که خود سازمان می دهند، در گذشته ها هم این گونه بودند، ما نمی دانستیم؟"

رفیق عزیز! معذرت می خواهم، که با نقل مفهومی مایل انتقادی یاد شده حاشیه رفتم، لازم میدانم که تذکربدهم، نقد وانتقاد نه تنها یک اصل مهم وپزیرفته شده درجامعه باز وواقعاً دموکراتیک است، زیرا نیاز انکار نا پزیر انسان مدرن در اجتماع می باشد. اکنون به اصل موضوع برمی گردم، که به ادامۀ گذشته قسمت پنجم را می خوانید:

دراین بحث عنوان، ِنوشتۀ رهبری شورای اروپایی نهضت را که به وسیلۀ رفیق "وحید خرسند" ارایه شده، مرورمی نماییم، که عبارت است از: "وحدت یا مصالحه غیراصولی” درقسمتهای بعدی شعر وشعار آن نوشته را که عبارت اند از:

"خوش بود گرمحک تجربه آیدبه میان

تاسیه روی شودهرکه دراوغش باشد"

و " تارسیدن بمنزل راه طولانی در پیش داریم. همسفر! کمرباید بست ووسایل سفر مطمین را آماده نمود." وهم عبارتهای "عجوزۀ بدکارۀ مکارۀ پلشت از زیر برقع ودلاق" و "ناراضیانِ ناهمگرای بد سابقه و عقده یی" را که در فراخوان تذکر یافته است، به برسی می گیریم.

" وحدت یا مصالحه غیر اصولی"

رفیق عزیز! عنوان فوق نوشتۀ رهبری شورای اروپایی نهضت (هدف از رهبری شورای اروپایی نهضت: رهبرپشت پرده، همه کارۀ نهضت یا بوزینه باززاده وسکرترش حاکمزاده می باشد.) ابراز مخالفتشان با وحدت است. خود در عنوان می نویسند: "وحدت یا مصالحه غیر اصولی" یعنی وحدت با حزب متحد ملی غیر اصولیست ؛ ولی نمی نگارند، که دلایل عدم اصولیت کدامهاست. اگر این طور نباشد، آوردن عبارت "غیراصولی" در این جا چه معنا دارد؟ به علاوه فهمیده نمی شود و باید توضیح شود، که جادادنِ کلمۀ "مصالحه" در جنب کلمۀ "وحدت" به چه معناست ؛ زیرا کلمات مترادف نیستند، هرکدام معنای جداگانه و مورد استعمال علی حده دارند. وحدت بادوستان صورت می گیرد، بین سازمانهای که مرامنامه واساسنامۀ مشابه دارند، مانند: نهضت فراگبرترقی ودموکراسی و حزب متحد ملی. اصول در "وحدت" مطابقتِ اهداف اساسی سازمانهاست، که در اساسنامه و پروگرام سازمانها تسجیل می باشند. مصالحه با دشمنان به عمل می آید. اصول در "مصالحه" بیشتر حفظ، حراست، تأمین و در نظرداشت منافع ملی کشور ــ که در قانون اساسی درج است ــ وتوافق برسر تقسیم مقامها و چوکیهاست ؛ زیرا مصالحه اغلب بین دولت و سازمانهای سیاسی اپوزیسیونی مسلح صورت میگیرد.

آیا رهبری سه نفری نهضت در اروپا، با استعمال کلمۀ "مصالحه" در پهلوی کلمۀ "وحدت" حزب متحد ملی را دشمن نهضت می دانند؟ معلوم است چنین تصوری دارند، که آن عنوان را نوشته اند. اما بدون استدلال، این امر دور از حقیقت بوده، نزد صفوف هردو سازمان مردود است. متاسفانه این بینش نا موجه از آن جا ناشی می شود، که صحت و شخصیت سیاسی رهبری سه رجالی مذکور را مریضی بدخیم مهاجرت تاسرحد نابودی به تحلیل برده است، به شخصیت های تند خوی، بد خُلق، کج اندیش و بدگمان تبدیل شان کرده است. ممکن است اختلاف شخصی، سلیقه یی وقومی درمیان باشد، که اکنون رقابت ناسالم برسرکسب رهبری حزب واحد به آن افزون گردیده است. سوگمندانه این بدبینیها و کشمکشهای خودخواهانۀ خودرا، به معنی مخالفت ودشمنی دو سازمانِ برادر ــ که دیروز عضویک سازمان بودند، اکنون هم اندیشه وارزشهای واحد دارند ــ وانمود می سازند، تخم انزجار، کین و نفاق می پاشند، عدۀ اعضای پاک طینت سازمان را گمراه می کنند، که بدین وسیله مانع وحدت گردند، تا اگرشود چند صبایی به سادیسم امرونهیِ که عادت کرده اند ادامه بدهند.

چنانچه در این رابطه، به این نزدیکیها، در نشست پالتاکیی در پاسخ سوال، یکتن ازفعالین نهضت فراگیر، از داخل کشور رئیس حزب دموکرات افغانستان گفت: "متاسفانه بحران اعتماد و اختلافهای سلیقه یی و شخصی... و مداخله از اروپا سبب گردیده است، که جنبش چپ و دموکراتیک باهم یکجا نشوند... البته در بعضی قسمتها بحران اعتماد موجه است، ما دیروز دوستانی داشتیم، که امروز برای تعدادی قابل اعتماد نیستند... شما آگاه هستید، فضایی که در داخل کشور مسلط است، نسبت به بیرون از کشور کاملاً متفاوت است."

اگر رفیق "وحید خرسند" غیررهبری سه نفری ذکرشده دربالا باشد، به اصطلاحِ مروج امروز سخنگوی آنها باشد؟ و آن عنوان را ناشیانه تحریر نموده باشد؟ دراین حال پرسشهای خلق می شود:

1 چرا چنین کسی ناشی را به سخنگویی تعین می نمایند؟

2 چرا نوشته های اورا متوجه نمی شوند و نمی خوانند؟

3 اگر می خوانند، چرا اشتباه وی را تصحیح نمی نمایند؟

4 یا این که خود نیز نمی دانند؟

5 در حالت اخیر، کسیکه دیگران را نقد می کند، لازم است از خودش چیزی برای پیشکش نمودن داشته باشد، تادیگران ترازوی قضاوت را با دقت ببینند و تشخیص خوب را از بد دریابند. اگر بوزینه باززاده نمی داند، قصوری ندارد، ایرادی هم نیست، نافهمیی اومی تواند، تاجایی قابل توجیه باشد، ولی آن دو شخص دیگر؟ هردو دارای تحصیلات عالی و کادر های باسابقه هستند، عمری را در زیر سایۀ مرد بزرگِ دانشمند ــ صادقانه یا ناسپاسانه ــ سپری کرده اند، روزگاری را در رهبری سازمانها بوده اند، چرا نیاموخته اند؟

هرکه ناموخت از گذشت روزگار هیچ ناموزد زهیچ آموزگار

این گونه اشتباهات وحدت و همگرایی سازمانها و جنبش مترقی و چپ دموکراتیک را صدمه می زند، سایر سازمانهای پیشرو را از سازمان ما متنفر و دور می سازد. بنابرآن به کمیتۀ توحید و انسجام شورای اروپایی حزب واحد ــ که دانشمندان و اهل خبره درآن کم نیستند ــ پیشنهاد می شود، که برای جلوگیری و تصحیح به موقع همچو اشتباهات بذل توجه فرمایند.

عنوان تحیری رهبری سه نفری "وحدت یا مصالحۀ غیر اصولی" خاطرۀ فراموش ناشدنی گذشته را تداعی می کند. درسال 1366 هجری پروگرام بی مرزسازی "مصالحۀ ملی" مطرح شد، که مورد اعتراض کتلۀ وسیع اعضای حزب قرارگرفت ــ در آن زمان ازجملۀ این رهبری سه نفری کنونی شورای اروپایی نهضت، یکی عضو دفتر سیاسی، بلندگو و هرکارۀ ح.د.خ.ا. و دیگرش عضو کمیتۀ مرکزی و دارالانشای آن و منشی بزرگترین سازمان حزبی کشور، کمیتۀ حزبی شهر کابل، بودند ــ به جایی مذاکره با و اقناع به اعضای معترض حزب، به سرکوبی غیررفیقانه و بیرحمانه چه که، به اقدام وحشیانه یی متوسل شدند: با بیکارسازی از کار، آب ودانۀ فامیلشان را قطع نمودند، با اخراج از حزب و دورسازی از مبارزه یی که خون بهای اعضای فامیل و رفقایشان بود، غذای روحی و معنویشان را گرفتند، با زندانی نمودنها آزادیشان را سلب کردند، وعدۀ شان را به جاهای بی برگشت سوق نمودند، که رفیق شهید "خلیل خسرو" قهرمان ملی کشور نمونۀ آن است. درعوض مقامات و چوکیها را به "اشرار" آن وقت و "مجاهدان" کنونی بنام "مصالحه" پیشکش نمودند، که سرآغاز تسلیمدهی حاکمیت مردم به ویرانگران میهن بود. چنانچه بعد رئیس جمهور و منشی عمومی حزب در ضمن صحبتی ازورای تلویزیون گفت: سه ماه چوکی وزارت دفاع را به احمد شاه مسعود نگاه داشته بود. رهبری سه نفری اکنون وحدت با حزب متحد ملی را غیر اصولی می دانند، لطفاً بگویند: که مصالحۀ آن وقت اصولی بود یا غیر اصولی؟ اگر جواب شان منفیست؟ چرا در آن زمان به اعضای منتقد حزب نپیوستند که سرکوبشان نمودند؟ اگر جوابشان مثبت است؟ دلیل چیست که آن مصالحه با دشمن اصولی بود؟ و این وحدت بادوست غیر اصولیست؟ بدون تردید اعضای حزب واحد به این درک نایل شده اند، که اصولیت وعدم اصولیت بسته به مقام رهبری سه نفری شورای اروپایی نهضت است، درهر وحدت و مصالحه یی که مقام این اشخاص تأمین شود اصولیست، در غیرآن غیراصولیست! فقط مِحکِ اصولیت و عدم اصولیت مقام این سه رهبر مقام پرست، خودکامه و تکرو ماست وبس! دیگر هیچ معیاری وجود ندارد! اگر دارد، باری بگویند که چیست؟ در رسانۀ الکترونیکی خبر می سازند "مانعی درراه وحدت نیست، وحدت ما بی برگشت است" اگر آن خبرها راست ودرست است؟ چرا تدویرکنگره بی سبب به تأخیرمی افتد وامروز وفردا می شود؟ اگرمانعی هست؟ چرا صریح به اعضای حزب واحد گفته نمی شود؟

درین اواخر به وسیلۀ گماشته های شان تبلیغ می نمایند، مانع وحدت آن است، که فلانکس این قدرسفرمی کند، مصارف آن را ازکجا تأمین می کند؟ معلوم است که از طرف کشوری تمویل می گردد! خودشان که سردسترخوان امپریالیزم زانو زده اند، لقمه های مانند "سُمبِ ته تو و کلۀ پیشو" برمی بردارند، نه تنها هیچ عیبی ندارد، بل افتخار هم می کنند! می بینید که دیگربینی و دیگرخواهی هرگز در بینششان وجود ندارد. به هرکس وهرچیزحسد می برند. حتا رفیقی را که به وطن با قبول هرگونه خطربه خدمت زحمتکشان قراردارد، ناجوان مردانه تخریب می نمایند، موفقیت و بهروزی هم اندیشه، همراه و همسفر خودرا هم دیده نمی توانند. به هرجا، به هرچیز، و هرمقام فقط خودشان مطرح باشند وبس! در حالی که میوۀ شان چیده شده توانایی رهبری ورهنمایی را ندارند، باید ضرورت تعویض خود را درک کنند، داوطلبانه جا خالی نمایند، زمینۀ رشد جوانان شایسته را فراهم سازند.

رفیق ارجمندی که آزمون شدگان را بازمی آزمایی رویکردم به توست! بی کاری ات را، بی نانی ات را، درزندان بودنت را، توهین و تحقیرت را، شهادت رفقایت را، بازماندگان یتیم، بینوا، ژنده پوش واکنون گدایی آنهارا ــ این قدرزود ــ فراموش کرده یی؟ ما اعضای حزبی نبودیم ونیستیم که به رسیدن به اهداف عالی انسانی برای سعادت مردم خود میرزمیدیم ومی رزمیم؟ یا غلام حلقه بگوش چند نفریم؟ که فقط دور نما وهدفشان ارضای حاکمیت دست نشاندۀ امپریالیزم است و بس! تا بدین وسیله خودشان هم به مقامی نصب گردند. اگر این طور نیست، نشان بِده که در رفتار و گفتارشان: قدمی، قلمی، سخنی، وذرۀ در راستایی افشای آن حکومت باشد؟ وکلمۀ از چپ و تأمین منافع انسان زحمتکش به زبان آورده باشند؟

رفیق عزیز! ازسنتهای دست وپاگیرافغانی ات دورشو! از دنباله روی افراد واشخاص وپیغمبرسازی بسکن! بُتهارا بشکن! زیرا راه خود را گم کرده اند، نمی توانند بیابند، دست به دامان ارتجاع و امپریالیزم می اندازند، چطور خواهند توانست، که ما را رهنمایی نمایند؟ اگر نیک بنگری در نتیجۀ اعمال زیانبار همینها بود، که به این نگون بختی رسیدیم، بی وطن شدیم، یعنی بی همه چیز شدیم.

راه رهایی معقول و منطقی از آنها، ــ که به مانع در راه رشد سازمان بدل شده اند ــ با انحلال صمیمانه ورفیقانۀ شورای اروپایی میسر می گردد. با این کار جلو تهدید رهبری سازمان داخل کشور گرفته می شود و استقلالش تأمین می گردد؛ ازمصرف بیجای حق العضویتها جلوگیری به عمل می آید وعامل تقویت بنیۀ مالی وفعالیت تشکیلاتی سازمانِ داخل کشور می گردد؛ با برچیده شدن سایۀ شان از فراز سازمان، دیگرافراد فرمایشی در رئس سازمانها نصب نمی گردند، زمینۀ رشد جوانان خردمند، نیرومند، ومستعد فراهم می شود. زبان مشترک باسازمانهای هم آرمان درفضای دموکراتیک تأمین می گردد، وزمینه ساز وحدتها و ایجاد جبهات می شود.

(ادامه دارد)

11 سپتمر2010