محققان وپژوهشگران بمثابه رهگشایان برحق جامعه

نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

مقـــــــالات - اجتمـــاعی

نوشته شده توسط عبدالوکیل کوچی

يكشنبه ، 6 ارديبهشت 1388 ، 12:21

Abdul Wakil Kouchi فرهیخته گان واندیشمندان گرامی، راه اندازی همایش ویژه بنیاد گذاری (کانون پژوهشگران افغانستان) را به پیشگاه کاندید اکادمیسن جناب دکتور اسداله حبیب، دست اندر کاران محترم همایش با شکوه، حاضرین گرامی وکافه ملت نجیب افغانستان از صمیم قلب تبریک وتهنیت میگویم. وسپاسگزارم ازینکه برای من اجازه دادند تا نکاتی را پیرامون موضوع بعرض برسانم.

آوانیکه بشر رنگ هستی گرفت با تلاش وحرکت همراه بود. وتا چشم باز کرد به دیدن، یافتن وشناختن رسید واشرف ترین مخلوقات آن بخاطر زنده ماندن درنتیجه احساس وادراک خودبه جستجوی کار ومبارزه شتافت. چنانچه جستجو وکار عناصر مهم برای زندگی انسان را تشکیل میدهد. و انسان برای تحقق حیات خویش مسیر طولانی ی را پیمود تااقتضای زندگی دست انسان را برای مهار کردن طبیعت دراز کرد. تا بسود خود از آن ثمربهتر بگیرد واستفاده کند.

ولی آنقدر راه هم هموار نبود. زیرا طی کردن مراحل زندگی به کار جمعی نیاز داشت. تا رفته رفته اندیشه مشترک وخرد جمعی بوجود آمد. زیرا انسان نی تنها بخاطر زنده ماندن خود میباید کار کند، بلکه انسان بمثابه انسان فقط درجامعه انسانی میتواند زیست کند. تحقیقات وپژوهش های زیست شناسی نشان میدهد که سیر فکری بشر آغازین خود را با مراحل مختلف به انتها میرساند. که درمسیر آن اختراعات واکتشافات ودیگر خلاقیت های پژوهشی بوجود می آید. بخصوص اختراع ماشین بذات خود یک مرحله نوین انقلاب فرهنگی بوده که جهان را در آستانه انکشاف نوین و پخش مفکوره های نوین انسانی وگسترش علم وفلسفه وفرهنگ یاری رسانید. درسرزمین ما بیشتر از یک قرن قبل پایه های تمدن نوین بنا نهاده شد. مقدم بر همه سید جمال الدین افغان که رهبر نهضت افغانی گفته میشود. مردم را به مطالعه علوم ترغیب میکرد. که در آن وقت سیر ادبی کشور ما گردنه های سبک هندی، نثر نویسی، واشعار آزاد را پشت سر گذاشته وبا برپایی تجدد ونو اندیشی ها همراه بود. درین راستا فرآورده های علمی شکل گرفته وزبانزد های علمی با تعاریف ومشخصات مشخص، همراه با قوانین، تحولات ودگر گونی های به خصوص بوجود آمده. که در پرتو آن انسان می آفریند وبه خلاقیت ها دست می یازد. البته این ازبرکت تحقیق وپژوهش است جستجو وپویایی است که انسانرا به مدارج عالی میرساند. وبشریت وارد مرحله علوم جدید وتکنالوژی عصری میشود که دامنه آن از سرا تا به ثریا گسترش می یابد.

جهان بینی بخوبی نشاندهنده آنست که باگذشت زمان و دسترسی بشر به تکنالوجی جدید طناب فاصله ها کوتاهتر شده ودارد که جهان شکل دهکده ای را بخود بگیرد. چنانچه دسترسی انسان به کامپیوتر وانترنیت، و شناخت ها وآفریده های دیگر، رفته رفته انسان به تسخیر فضا آماده میشود. تحقیقات و پژوهش ها نشان مید هند که اگر تلاش آزمندانه انسان به سود وسلطه مانع روند شتابنده تحولات علمی نمیشد وانسان از درگیری های زمین فراغت حاصل کرده شاهد آفرینش های واقعی انسانی در فضا میبود. رسد آدمی بجایی که به جز خدا نبیند. که فرشته راه ندارد به مقام آدمییت. مسلما این همه مراحل ازدیدن تاشنیدن تا شناختن، تپیدن وآفریدن به خود رسیدن وبجایی رسیدن مستلزم تلاش پیگیر، تحیق وپژوهش است که خوش بختانه این پروسه برهنمایی ورشادت اندیشمندان وبزرگان وصاحبان کار وهل قلم واهل خرد موفقانه وپیروز مندانه به پیش میرود. وراه کند وکپر شده متقدمان اهل علم ودانش ناشی از سیر حوادث تاریخی را باز سازی میکنند اندیشه وافکار فیلسوفانه وخلاقانه آنها را بسط وگسترش میدهند چون راه بزرگان روشن است راه مولانای بزرگ، راه ابوعلی سینا، راه فارابی، راه سنایی ابوریحان البیرونی بزرگراه نور ومعرفت شمس وبیدل سعدی وحافظ نظامی وانصاری اقبال رودکی خیام وفردوسی چون قله های نور برتارک خراسان زمین روشن وجاویدان است.

هموطنان عزیز دوستان عالیقدر ! ولی در حال حاضر ما بکشوری تعلق داریم که متاسفانه گوش دل از نوای معرفت بدور مانده وروزنه های امید از پرتو معرفت مستور. وشرایط نا گوار جنگ تحمیل شده از خارج روز روشن مردم مارا به شب سیاه وشب را در آتش جنگ بروز غمباری مانند کرده اند دشمنان افغانستان با پر رویی فراوان مردم را بزعم خود شان تحمیق میکنند وحالت دراماتیک جنگی را در زیر نظر مردم صادق، وعقب نگهداشته شده به نمایش میگیرند. که نتیجه آن اولتر از همه جهل، مرض، فقر عمومی وانواع ستم میباشد که بزندگی آنها سایه افگنده است. در خارج از کشور مهاجران افغان در سرزمین بیگانه احساس بیگانگی میکنند درد بی وطنی، رنج دوری از عزیزان شان حالت بد روانی، احساس بیگانگی با فرهنگ بیگانه روح وروان شان را می آزارد. گذشته از آن نو جوانان مهاجر وطن که در میان دو کلتور خودی وبیگانه قد میکشند از سیر طبعی پروسه آموزش به انحراف کشانیده میشوند وبه جای خلاقیت وشکوفایی استعداد های جوانا نه شان به امراض روحی مبتلا میگردند. زیرا فرهنگ فامیلی آنها دربیرون از منزل قابلیت پذیرش چندانی نداشته وفرهنگ برونمنزلی در داخل فامیل ها نیز زمینه اجرایی ندارد وسرانجام نوجوانان ما با چشمان نیمه باز ونیمه بسته در گرداب دو کلتور دست وپا میزنند که درنتیجه یکی غرق ودیگری کشان کشان خودرابسختی بساحل میرساند.

دوستان محترم درین مقطع ای که تاریخ فرصت زیادی را از مردم افغانستان ستانده است.
وطن ما نسبت به هر زمان دیگر وهرکجای جهان به کارعلمی تحقیقی وپژوهشی نیاز مبرم دارد زیرا کار علمی وپژوهشی برای مردم عزیز ما چون آب و هوا هم مهم وهم ضروری میباشد. که خوشبختانه برپایی وهمایش ویژه بنیاد گذار ی(مجلس موسسان )وپی افگنی کانون پژوهشی به برکت پژوهشگران ومحققین گرامی، فرهنگیان، نویسندگان آغاز گر ودانش پژوه نقطه عطفی است در تاریخ کشورما افغانستان. اگر درطبیعت پارچه زمینی را سیل برد، علم را برده نتواند. واگر مواد معدنی تمام شود، کار پژوهشی تمام نشود. واگر خانه ی دراثر زلزله خراب شود ولی به کاخ علم ودانش از باد وبارن وآفتاب نشود خراب. چواز باد وباران واز آفتاب بناهای عالم بگردد خراب ×من افگندم از نظم کاخ بلند × که از باد و باران نیابد گزند. پس هرگز نمی میرم و زنده ام × که تخم سخن را پراگنده ام افگندگان کاخ سخن با جهان بینی وپژوهش وتحقیقات علمی وعالمانه شان با ایجاد گری وخلاقیت در شرایط جهان وطنی نه تنها افغانستان بلکه جهانی را منور ساخته مردم افغانستان را درنزد جهانیان سرافراز میسازند. افتخاربه شما!

مهمتر از همه این بنای کانون پژوهشی واکادمیک کانونیکه عاری از هرگونه تعصبات بوده واجزای محرکه آن با زنجیره های علم ودانش گره خورده است برای مردم ما وبه خصوص نسل جوان مایه امید است. زیرا دید گاه جهانبینی علمی وطرح پروگرام های علما تنظیم شده مطابق به ویژگی های این مرحله تاریخی بسیج محققین وپژوهش گران وبر گزیدن شیوه های ترویج ورسانش، موثر ترین شیوه های مربیان و پیشوایان علم ومعرفت میباشد که برای رهنمایی ونجات مردم از بدبختی کنونی موثر و قابل لمس بوده وهرگام آن حیثیت یک حرکت بسوی روشنی وخدمت به مردم وبمثابه یک نمونه شایسته ومشعل تابنده ی درفعالیت دانشمندان، روشنگرایان بخاطر رهایی انسان از ستم وجهالت میباشد. بنابرآن آموزش دفاع از اندیشه های والای انسانی ومواضع علمی واکادمیک به سطح عالی و پژوهش های فرهنگی یک امر ضروری پنداشته میشود. یکی از مزایای دیگر کانون همانا آمادگی علما ودانشمندان، پژوهشگران ومحققین عالیقدر برای بررسی دید جدید میباشد که درین دیدگاه پدیده های عالم بر مبنای علت ومعلول دانسته وجستجو میگردد که با این عمل واندیشه وپی بردن به علل بسیاری از پدیده های مادی ومعنوی ذهنی وعینی، جامعه از شوربختی های فراوان رهایی خواهد یافت. بنابرآن بی نیاز از اثبات است که محققان وپژوهشگران رهگشایان برحق جامعه میباشند.

دراخیر یکبار دیگر برگزاری کانون پژوهشگران افغانستان را تبریک وتهنیت گفته موفقیت های زیادی را برایش آرزومیکنم.