ســتم در آتــش اندازیــم و طــرح نــو در انــدازیم

نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

مقـــــــالات - اجتمـــاعی

نوشته شده توسط میراحمد لومانی

پنجشنبه ، 29 دی 1390 ، 11:55

میراحمد لومانی بنام خداوند

نشست بن؛ گـــامی راســـتای مـــوفقیت...
گاهی لحظات در چگونه گی تعیین سرنوشت تاریخی جمع از انسان ها تعیین کننده و کار ساز بوده اند. چه بسا عملکرد معقول و خرد مندانه یی دریک مقطع کوچک از تاریخ ، ارمغان بس بزرگ، تعیین کننده و افتخار برانگیز ی را ثبت تاریخ بشریت نموده است. که؛ سعادت، افتخار و شرف جمعی فرد و جامعه؛ زاییده خردمند ی تاریخی آنها میباشد. زاییده جهت گیری ها، در راستای درک و تشخیص از واقعیت و نیازمندی های تاریخی یک نسل میباشد.

گاهی یک جرقه یی و لو کوچک توام با اندیشه انسان بالغ و رسالت مند، سینه معبد نو بهار بلخ را به وسعت امپراتوری ایران زمین مشتعل نموده؛ و، گفتار، پندار و کردار نیک را همچون سفیر صلح بر بام جهانیان به اهتزاز در آورده است و...

هرچند، در بادیه استبداد، « افغانستان» همواره خون بوده است و نفرت. بیداد بوده است و کینه. سیاهی بوده است و تباهی. تا بدان پیمانه که؛ برادر در کمین برادر تیغ از نیام بر کشیده اند.. دریغ و فسوس که خون هم ریخته اند.. و ارباب ستم؛ کرکس وا ر بر نعش برادران مان رقص جنون پر پا داشته و پیروزی خویش به جشن گرفته اند.

دیدیم؛ دریغا و افسوسا...

دیدیم که نفس ها در سینه ها بند مانده و گلو سوز گردیده بود. سرزمین خورشید، در باتلاق آغشته به خون فرزندان خویش جرسومه ننگین طالبانیزم را در اوج شکوفا یی تمدن بشریت، همچون لکه ننگی بر دامن خویش به تحمل نشسته بود.

دیدیم در دهه حضور دموکراسی توام با فضای آغشته به تعفن اندیشه های تک محوری طالبانیزم در ارگ ریاست جمهوری، تعدادی بر دروازه ارباب قدرت زانو ادب زده، و ترحم وا ر سهم قدرت را از پیشگاه « برادر بزرگ..؟» به گدایی نشسته اند.

دیدیم کبر، غرور و نخوت استبداد را بر روح و روان جمعی مان؛ فخر شمله و خشتک و...... دیدیم تبعیض و ستم عریان را که چگونه حتی، کمکهای کشورهای خارجی به یغما گرفته گردید. و؛ دیدیم که ستم چگونه از برادران فراری خویش در سطح ملی و بین المللی قهرمان سازی نموده و پروسه مبارزه با استبداد« ارتجاع طالبانیزم» را همچون طلسم شکست ناپذیر با هزار ترفند و فریب، در باور های ملی و بین المللی جا گزین نموده اند.

افغانستان سرزمین استبداد متداوم؛ ای وای که ستم چی بی محابا در این بادیه به تاختن گرفته است؛ گویی بر نعش مرده گان..

اما نه؛ گویی هنوز زنده گان ی نفس میکشند؛ گویی هستند کسانی که میخواهند قامت راست بنمایند و سینه در سینه استبداد سپر مام میهن نموده و هم کیشان خویش را از رنج اسارت تاریخی، بسوی رهایی رهنمون بنمایند.

تا حال، گزینه استبداد به عنوان یک اصل، یک رسم متداول و پذیرفته شده، به گونه تغیر نا پذیر بر اندیشه و باور های ستمدیده ترین نسل در لفافه های از رذالت مندانه ترین دسیسه ها به القا گرفته شده است.

و حال اما، میشود بر اندیشه های ترسیم شده و کلیشه یی از جانب استبداد خط بطلان کشید. میشود اندیشه های ویران کننده منیت های کاذب و دروغین دیکته شده از جانب ارباب ستم را به زباله دان تاریخ دفن نمود. و میشود تا برادران هم ریشه از میان هاله های از تردید و نا باوری ها، همدیگر را باز یابند و دست هم به فشردن گرفته و در پرتو اراده در تغیر تقدیر و سرنوشت؛ سرزمین خورشید به اعمار گرفت...

و حال؛ ققنوس وا ر از درون آتش ستم، نسلی زنده دل زنده میشوند. نسل که میرود تا درفش کاویانی بر بام میهن بر افرازند....

در راستای تغیر و تحولات بنیادی در کشور؛ یکی از کارساز ترین عملکرد ها حضور رهبران اپوزسیون در نشست ی با نماینده گان از کانگرس ایالات متحده امریکا در شهر بن میباشد.

نشست رهبران جبهه ملی در شهر بن با نماینده گان از کانگرس ایالات متحده آمریکا، آغاز یک جبهه بندی جدید در روند سیاست گذاری های معمول و کلیشه یی در افغانستان بوده که در صورت خرد ورزی و درایت در گام های بعدی نه تنها تعیین کننده و سرنوشت ساز خواهد بود؛بلکه سر آغاز فروپاشی استبداد در سرزمین افغانستان خواهد گردید. استبداد که بیش از سه قرن تار و پود این سرزمین را به خاکستر مبدل نموده و میلیون ها انسان متعلق به این سرزمین را به خاک ذلت نشانده است.

نشست اخیر بن؛ بدون حضور و محوریت استبداد حکومتی افغانستان، خود یک سنت شکنی تاریخی به حساب میرود. سنت شکنی که استبداد را منزوی نموده و فرزندان راستین این سرزمین را متحد و منسجم مینماید.

تاریخ یک بار در هنگامه بحبوحه پیروزی مجاهدین در دهه هفتاد، قدرت و عظمت انسجام ملیت های تحت ستم در افغانستان را به نمایش گذاشته است. قدرت که در مدت زمان خیلی محدود عاملین استبداد را از کابل تا آنطرف های لوگر و چهار آسیاب مجبور به عقب نشینی کرده بود.

دریغ و درد که ندیدیم و نفهمیدیم..

هرچند ذوق زده گی و شتاب در این باب « نشست سران جبهه ملی در بن» زود میباشد. که؛ ستم در افغانستان تجارب سه صد ساله یی را در حیله و نیرنگ در حاکمیت دارا بوده و چه بسا در بازی های سیاست و اعمال قدرت در لحظات حساس و تعیین کننده، ما را به بازی گرفته اند. چه بسا در راستای بر داشتن یک گام اصول مند و تعیین کننده، دشمنان حیله گر و دانا، و دوستان کودن و نادان خنجر از نیام بر کشیده و قداره بندان راه و اصول عزت و سربلندی مردم مان گردیده اند..

تجارب تاریخی نشان داده است: هر گاه افق روشنی بخشی در پیشگاه سر نوشت تاریخ ملت و مردم ما رو به روشنی گراییده است، استبداد با تمام رذالت خویش به بلوا و فتنه پرداخته اند..

لذا؛ رسالت تاریخی ما نسل کنونی است تا دریک همچنین موقعیت حساس بیش از هر زمان دیگر درایت و هوشمندی خویش را به کار اندازیم..

و ر نه ما نیز برای نسل های جز استبداد، چیزی دیگری را به میراث نه خواهیم گذاشت..