راهکــارهــای خشــونت علیــه اطفــال جســتجو و بــه آن رســیدگی شــود

نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

مقـــــــالات - اجتمـــاعی

نوشته شده توسط ثامر

دوشنبه ، 10 بهمن 1390 ، 17:59

راهکــارهــای خشــونت علیــه اطفــال جســتجو و بــه آن رســیدگی شــود خشونت و حقوق ناشناسی پدیدۀ جدید در کشور ما نیست. در طول دوره ها مردم ما شاهد خشونت و حق تلفی علیه خُردسالان و بزرگسالان بوده اند. افغانستان 18سال پیش کنوانسیون حقوق کودک را به امضاء رسانیده است، اما تاکنون موفق به اجرای مفاد این کنوانسیون نگردیده است. قوانینی در کشورما هم در حمایت از کودکان وضع شده، اما این قوانین همانند سایر قوانین در عمل نتوانسته آنگونه که لازم است، تطبیق گردد.

وزارت کار و امور اجتماعی کشور که از کاهش میزان خشونت ها علیه اطفال سخن می زند، از ثبت بیشتر از نه هزار مورد خشونت در پنج سال اخیر خبر داده اند.

هفتۀ گذشته، آقای واصلنور مهمند معین مسلکی وزارت کار و امور اجتماعی که در سمینار دو روزۀ بررسی فعالیت های شبکۀ حفاظت از اطفال، صحبت می کرد، خشونت های عمده علیه اطفال را دوازده مورد (انجام کارهای خلاف قانون، تجاوزهای جنسی، ازدواج های پیش از وقت، دوری از فامیل، اختطاف، اعتیاد به مواد مخدر) برشمرد.

به گفتۀ آقای واصل نور مهمند، به هشتاد درصد از قضایای خشونت در برابر اطفال در پنج سال اخیر رسیدگی صورت گرفته و بیست درصد متباقی در حالت طی مراحل قرار دارند.

وزارت کار و امور اجتماعی در این سمینار، روی دریافت نواقص، فعالیت شبکه های حفاظت از اطفال، تطبیق کنوانسیون حقوق اطفال و راه اندازی سمینارها و ورکشاپ ها در ولایات و ولسوالی ها، تأکید نمود. تا بتواند بدینوسیله اطفال را از خشونت نجات دهد.

طبق قوانین حقوق بشر، کودک یا طفل به انسانی اطلاق می شود که سن زیر هجده سال باشد، خشونت در برابر اطفال در کشورما، از دید اکثریت پوشیده نیست و رسانه ها هم تا حد توان، در انعکاس آن اتمام حجت کرده و به نشر رسانیده اند. نبود امنیت سرتاسری، بی توجهی در اجرای قانون، فساد اداری، فقر، بیسوادی، بیکاری و کارهای شاقه، از جمله عواملی اند که بر خشونت علیه اطفال تأثیرگذار است.

کودک ربایی از عوامل دیگریست که برخی کودکان را ترسو و بی تربیه بار می آورد. زیرا از جانب فامیل و مکتب به کودک تفهیم می شود که، در بیرون از منزل و مکتب با فرد ناشناس صحبت نکند، او را به جایی رهنمون نشود، چیزی که برایش می دهد، از گرفتن آن اباء ورزد و نخورد. اینها نیز از عواملی است که رفته رفته کودکان را از همدردی اجتماع بدور می سازد و کودکان به مرور زمان اعتمادشان را نسبت به دیگران از دست می دهند که این خود ضربۀ محکمی است بر پیکر انسان هاي، که ضرورت به زیست باهمی دارند.

بر مراجع ذیربط است تا راهکارهای خشونت علیه اطفال را جستجو و به رفع آن تلاش نمایند. زیرا اطفال آینده سازان و در حقیقت سنگ زیربنای جوامع بشری اند، در صورتی که مراجع مسوول، بالای این قشر سرمایه گذاری ننمایند و توجۀ لازم بخرچ ندهند، اینها اند که بزرگ می شوند، عملکرد خوب و بد اینها بالای جامعه اثر می گذارد.