تسـویه حسـاب در باند مـافیایی قـدرت حـاکم

نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

مقـــــــالات - اجتمـــاعی

نوشته شده توسط میر احمد لو مانی

جمعه ، 11 تیر 1389 ، 14:43

میر احمد لو مانی بنام خداوند

دو کاندید وزارت خانه که از تبار ملیت هزاره میباشند، از مجلس نماینده گان رای اعتماد به دست نه آوردند. و این بدان معنی که، این بار ملیت هزاره در گدایی قدرت، ناکام از آب به در آمدند.
هر چند شخصیت های مورد بحث (آقایان نجفی و دانش) تافته های جدا بافته یی نبوده، بلکه هر دو در گذشته اعضای فعال و دایمی باند مافیایی قدرت جناب کرزی بوده اند.

بر اساس شواهد کاری چندین ساله این آقایون در پست های بلند پایه دولتی، مشخص گردیده شده است که؛ بود و یا هم نبودن چنین شخصیت ها در ساختار قدرت دولتی ؛ تاثیر ی بر روند التیام درد های دیرینه جامعه و مردم ما نداشته و نه خواهد داشت.

زیرا در پروسه اعطای قدرت (دادن چوکی)، مسبب اراده توده (مردم سالاری) نبوده است. تا حکام در قبال مردم مسئول و جواب ده باشند. بلکه تقسیم قدرت در این خراب آباد (افغانستان) همواره از طریق کانال های انحصاری به اعطا گرفته شده است.

سر دم داران حاکمیت در افغانستان، از گذشته تا به حال نیک، واقف بوده اند. تا از میان ملیت های حاشیه نشین قدرت ؛ کی و کی ها را در بدنه دولت به عنوان سمبلیک، بر گزینند.

مسلما شخصیت ها یی در کرسی های حاکمیت گماشته شده اند که، نهایت صداقت و وفا داری را به جریان مز کور از خود به تبار ز گذاشته اند. که، حاکمیت های قبیله یی به نوبه خویش جهت خاک پاشیدن در چشم توده ها، به چنین شخصیت ها سخت نیاز مند نیز میباشند. بخصوص حال که حرف از دموکراسی و مشارکت در میان میباشد.

اگر ما بدنه اصلی قدرت و حاکمیت در افغانستان را به سفره یی تشابه بنما ایم ؛ مسلما تا هم اکنون صاحب اختیار اصلی این سفر، ایل و قبایل خاص مطرح (افاغنه) در این کشور و مملکت بوده اند و بس.

آنان به هر که خواسته اند اعطا نموده اند و از هر که خواسته اند باز پس گرفته اند. و از همین رهگذر در بازی سیاست، این اصل تبدیل به یک قاعده قابل قبول برای همه گان به تحمیل گرفته شده است.

گیریم جنابان نجفی و دانش، از مجلس نماینده گان رای اعتماد بدست می آوردند و در وزارت خانه های مذکور جابجا می شدند. آیا مشکل مان حل شده و خاتمه یافته بود؟ مسلما که خیر .

از دیر باز زمان در حاکمیت های قبیله یی، همواره شخصیت های سمبلیک ما حضور داشته اند. و امروز نیز حضور دارند. با جابجایی چند شخصیت سمبلیک و بی اراده، تغیر محسوس ی در تقدیر و سرنوشت کشور و مملکت ایجاد نه خواهد شد.

درد امروزی ما، امثال نجفی و دانش نیست.

ما از ریشه پوسیده ایم ؛ نجفی و دانش، شاخ و برگی بیش نه میباشند.

ما سخت نیاز مند خانه تکانی هستیم. ما نیاز مند تغیر اساسی و بنیادی در سیاست، در اندیشه، در تاکتیک و استراتژیک مان میباشیم.

درد ما از هم پاشی ما و در تضاد قرار گرفتن ما است. ما همچون برادران لجوج و کوته بین همواره بر فرق همدیگر کوبیده ایم و از نتیجه چنین کوبیدن ها از هم پاشیده ایم.

ملیت های تحت ستم در مجموع، و هزاره ها به خصوص، مکلف اند تا قاعده ها را در هم بشکنند. قاعده های که ما را به گونه گدا در سطح ملی و بین المللی به معرفی گرفته اند.

ما، برای ایجاد فردای روشن، نیاز مند تغیر امروز میباشیم. تغیر در اندیشه،در نگرش، در باور و در رهبری جامعه و مردم خویش. آنهایی که در رهبری دیروز و امروز ما به گونه مضحک و نا بخردانه جا خوش نموده اند، در گستره تاریخ چه بد و نا موفق امتحان پس داده اند.

نقطه شکست ما، افتراق و از هم گسستگی ما است.

در پروسه بازی گرگ و میش سیاست در افغانستان، آنچه که ما را در باتلاق مرگ فرو کشیده است،عدم درست اندیشی و سر در گم بودن وارثان اصلی این سرزمین می باشد.

تفکیک و تفریق ما، سر آغاز مرگ تدریجی و اضمحلال عظمت مان بوده است. جهت تداوم بقا و ایجاد عظمت دیگر باره، رهگشا ی دیگری جز تفاهم و همدلی " صادقانه " فرزندان برومند " خراسان " زمین به چشم نه میخورد.

در بازی سیاست، (تداوم استبداد در افغانستان) همواره در هنگامه های ذبح دایمی هزاره ها، نسیم مسرت بخش سرور، بر بام تاجیک ان وزیده است. و در هنگامه ذبح تاجیک ان، هزاره ها نیز لبخندی از رضایت بر لبان شان نقش بسته اند. و همین پروسه ضامن بقا و دوام استبداد در سرزمین ما بوده است.

جناب آقای نجفی که تا اخرین رمق در میدان کار زار انتخابات ریاست جمهوری در کنار جناب کرزی قد علم مینماید، چگونه نماینده تاجیک تبار در پارلمان، به وی رای اعتماد بدهد.

صاحبان قدرت اصلی در این بازی ماهرانه، یک تیر و دو فاخته نموده اند. هم به حاکمیت شان مشروعیت بخشیدند و هم برادران همدرد و هم ریشه را همچون گذشته و حال در میدان قوچ جنگی شاخ به شاخ هم قرار دادند.

درد ما عدم وزیر شدن دانش و نجفی نیست . درد ما عدم پختگی توده ها و بی خرد بودن رهبران بی کفایت مان میباشد . رهبران که " باید " سیاسی باندیشند ؛ نی مذهبی.

قشر روشنفکر و درد مند سرزمین خراسان زمین: خدا را مددی .