برف، ســرور و انــدوه آفـــرین!

نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

مقـــــــالات - اجتمـــاعی

نوشته شده توسط ثامر

شنبه ، 1 بهمن 1390 ، 15:50

ثامر در همه موسم های سال، که شامل بهار، تابستان، خزان و زمستان می باشد، مردم انتظاراتی از این فصل ها دارند. اما انتظار مردم از فصل زمستان این است که، برف ببارد. این بارندگی برف را فال نیک برای بهار و تابستان می گیرند تا آب فراوان و مزارع شان سرسبز و شاداب گردد، دشت و صحرا پُر علوفه گردد تا رزقی برای مواشی باشد.

این ها همه سبب می شود تا انسان و حیوان به خاطر آرام زیست نمایند. همچنان بارندگی سبب می شود تا از محیط زیست بهتر برخودار و شاهد شیوع امراض در جامعه نباشیم.

نباریدن باران و برف را مردم، خشک سالی می نامند که در این صورت، مردم مواشی شان را از دست می دهند، قحطی بار می آید، فقر سایه می افگند که طعم تلخ آن را هرچه ذیروح در زمین است، می چشند.

اما دیده می شود، مردمان در جوامع به دسته های فقیر و غنی، سرمایه دار و مستمند تقسیم شده اند. گروهی افراد متمول و دارای سرمایه اند که از باریدن برف و باران لذت می برند، شادی سر می دهند، به دشت ها و پارک ها و سرک ها با دل گرمی که دارند، می دوند و از آن لذت می برند. چون به خانه هم بر می گردند، خانۀ شان گرم و دسترخوان شان مملو از خوردنی های رنگارنگ است. این طبقه به منظور این که حافظ صحت شان باشند، مجبور اند راه بروند و دوش کنند، خود را خسته سازند تا آنچه را نوش جان کرده اند، هضم شود.

اما طبقۀ دوم که فقیر اند و با نان خشک شکم شان سیر نیست، از دیگ شان در هفته ها صدای روغن و پیاز بلند نمی شود، برف و باران به این طبقه، به گفتۀ همان ضرب المثل مشهور «شبنم در خانۀ مورچه، طوفان است». زیرا مستمندان و اطفال شان با پای برهنه و لباس های مندرس توان آن را ندارند تا از خانه های سردشان بیرون شوند و سرور و شادی سردهند. این ها اگر بیرون شوند و یا راهی را که بخواهند با صد مشکل طی کنند، بخاطر بدست آوردن لقمۀ نان است تا خود و فامیل شان را از گرسنگی نجات دهند. شاعری راه رفتن هر دو طبقه را این چنین به تمثیل گرفته است:

من از برای کسب غذا راه می روم

آقا برای هضم غذا راه می رود

در اینجا «من» شخص فقیر، و «آقا» خطاب به سرمایه دار است. که در راه رفتن و آرام نه نشستن، هر دو وجه مشترک دارند.

روی سخن به آنهایی است که سرمایه دارند، مشاهده می کنند که در همسایگی و هم محلگی شان افراد بی بضاعت، فقیر و محتاج به لقمۀ نانی محتاج اند و اتاق های شان در سرمای زیر صفر، همچون هوای بیرون منزل سرد است. دین و شریعت و وجدان بیدار انسانی حکم می کند که باید به مشگلات آنها رسیدگی نمود.

دولت که خود را مدافع مردم قلمداد می نماید، در قبال مرفوع نمودن مشکلات مردم مسوولیت دارد تا زمینۀ کار را برای شان مساعد سازد. هر جوانی که دست به دزدی می زند، به مواد مخدر معتاد می شود، راهی کشورهای بیگانه جهت تدارک کار سرگردان می گردد، طعمۀ نهنگ های بحر و درندگان دشت و صحرا می شود، مسوولیت آن در دنیا و عقبی بدوش کسی است که حاکم این ملت است، اما در بهبود وضعیت اقتصادی شان توجه نمی کند. زیرا فقر است که غرور انسانی را پایمال و انسان را به بیراهه سوق می دهد و در ذهنیت ها محکوم، و منزوی در جامعه می گرداند.