امضــای تعهـــدات اســتراتیــژیک بــا امــریکــا به نفـــع کیــست؟

نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

مقـــــــالات - اجتمـــاعی

نوشته شده توسط امام جان "عالمی"

سه شنبه ، 18 مرداد 1390 ، 13:29

امام جان "عالمی" از چندی به اینطرف زمزمه هاای در مورد امضای تعهدات استراتیژیک بین دولتین افغانستان وامریکا بر سر زبان هاست.
بی تردید امضای این تعهدات در میان اقشار مختلف جامعه طرفداران ومخالفین خود را دارد.
آنهاایکه با این قرارداد مخالف می ورزند بدین با وراند که امریکا میخواهد پایگاه های نظامی خود را در خاک ما ایجادکند. که این امر از یک طرف استقلال کشور را زیر سوال می برد واز جانبی حسادت کشورهای منطقه را برانگیخته زمینه را برای مداخله آنها مساعد می سازد.

کسانیکه از امضای این تعهدات طرفداری میکنند تعداد شان کم نیست ودلایل فراوان دارند.

- آسیب پذیر بودن کشور به نسبت موجودیت شگاف های سیاسی،زبانی ومذهبی.

- پائین بودن سطح عواید ملی برای تامین معاشات مامورین ملکی ونظامی.

- وابستگی کشور ما از نگاه تامین مواد اولیه وغیره مواد ضروری به کشور پاکستان.

- ناتوانی نیروهای امنیتی ما برای دفع تجاوزات کشورهای همسایه.

- داشتن مشکل مرزی وارضی با کشور مجهز با سلاح های اتمی.

- تعمیق وتشدید بحران اعتماد در کشور.

- عدم هماهنگی میان اورگانهای سه گانه دولت.

- صدور تروریستان وخرابکاران از کشور های همسایه به داخل خاک ما.

- فعال بودن گروهای مافیای مواد مخدردرکشور.

- موجودیت فقر،بیکاری ونارضایتی روز افزون مردم از حکومت.

با در نظر داشت حقایق فوق وبادر نظر داشت این که کشورهای پاکستان وایران نسبت به وطن ما نیت نیک نداشته ومنافع خویش را در خاک ما جستجو میکنند،چگونه ممکن است از سلامت وامنیت کشور حراست نمود؟

اکنون که نیروهای ناتو خروج تدریجی خود را آغاز نموده اند چی تضمین وجود دارد که بعد از خروج نهائی آنها حوادث سالها دهه نود تکرار نمی شود؟ در آن صورت وطن ما به میدان رقابت کشورهای منطقه تبدیل ودست آورد های موجود که به قیمت خون هزاران فرزند افغان وفرزندان کشورهای عضو ناتوبدست آمده اند به باد فنا خواهد رفت.

بناً، به موجب وضع بحرانی در کشور وتشنجات موجود در منطقه، وطن ما به یک متحد نیرومند ضرورت دارد. بدون شک چنین متحد نیرومندی به جز ایالات متحده امریکا، کشور دیگری بوده نمی تواند.

گذشته از آن اگر به تجارب کشورهای کوریای جنوبی، جاپان وترکیه نگریسته شود دیده میشود که کشورهای مذکور از موجودیت پایگاه های نظامی امریکا نه تنها متضرر نه شده اند، که نفع نیز برده اند.

حالا با برشمردن انبوهی مشکلات حق داریم که با هرکشور خواسته باشیم پیمان نظامی ببندیم وهیچ کشوری حق ندارد که مارا از امضای پیمان استراتیژیک با امریکا مانع شود.

مطلب دیگری که قابل ذکراست اینکه : صاحب نظران ما بارها گفته اند که بعد از خروج نیروهای شوروی از افغانستان غرب مارا فراموش نمود. همچنین با گله وشکوه گفته اند که امریکا وطن مارا در چنگال کشورهای منطقه گذاشت. حالا که غرب به سراغ ما آمده وامریکا نمی خواهد که وطن ما باردیگر در چنگال کشورهای منطقه بافتد. پس چرا ما از این وضع پیش آمد به نفع سلامتی کشور استفاده نه کنیم؟.

به باور ما امضای پیمان استراتیژیک با ایالات متحده امریکا به نفع بقا،سلامتی وانکشاف وپیشرفت کشور خواهد بود.

با عرض حرمت

امام جان "عالمی"

کابل

16-5-1390