انتخابات از ارکان مهم دموکراسی وتبارز اراده آحاد مردم در سرنوشت سیاسی آنهاست. دموکراسی بیکبارگی از متن وبطن استبداد وفرد محوری بدنیا نمی آید، برای متمدن ساختن جامعه حرکتهای آهسته و پیوسته باید نمود تا درشتاب نیازها به دلیل کاستیهای تجربی و نیازمودگی، اشتباهات سنگین وتلافی ناپذیر صورت نگیرد.

آنچه بنام دموکراسی و جامعه مدنی به افغانستان آورده شد، یک مشت ابهامات و جعلیاتی بود که در بازیهای استخباراتی، چهره زنند، خشونت حیوانی و پندار های دهشت افگنانه طالبان را در زیر چتر بی سیاستی دولت که با ناشیگری، الاغرفتاری واهانت به شعور مردم، پنهان نموده بود، احتوا میکرد. از تبعات آن ناصداقتی همین روشهای آسیب رسان و غیر ملی را میتوان دید که خود محوری و فرد مداری در قدرت ونظام پیامد آن است.

چالشهای موجود در کشور، راهکارهای مناسب برای حقیقت یابی و رسیدن به راههای درست درسفر به فردارا مبهم کرده است. انتخابات ناعادلانه نیز حقوق بسیاری را ضایع و اشخاص فاقد شایستگی را به صدر می کشاند. پس حاکمیت پس از انتخابات نادرست نیز کمتر از حکومت استبداد نیست. درپی این نتیجه، لابد باید انتخابات را درست و معنا دار بسازیم.

سرگذشت انتخابات ناسالم چهار سال قبل، دولتی را ساخت که ساختار متمرکز قدرت و مدیریت معطوف به انحصار صلاحیت را درپی آورد. کار این دولت که ظاهرا آزادی را هدف گرفته بود، هیچ امری را بهبود نه بخشید، تحولات ناقض منفعت ملی و اقداماتش غالبا ناپسند و زیانبار بود. باز سازی پیش نرفت، باند سازی تقویت شد ونا امنی از پایتخت به شهرهای مهم دیگر نیز فراگیر شد. دولت مخالفان مسلح را بدلیل نسبت قومی آنها از دم تیغ نیروهای خارجی دور ساخت و با شعار دوام مذاکره، آنهارا حفظ و تقویت نمود.

نهاد سازی درزمینه ساختن موسسات غیر دولتی و برخورد با داشته های ملی و دارایی عامه خاینانه بود. نیت اساسی باند تحت پوشش افغان ملت در کنار رییس جمهور، غارت اموال دولت و ملکیت سرکار بود. فروش ملکیتهای دولتی و تصدیها و موسسات اقتصادی – تولیدی پایه های وابستگی و ریشه کن نمودن انکشاف و توسعه اقتصادی – سیاسی را خشکاند. پولهای مصرف شده در برنامه بازسازی و ایجاد اشتغال اختصاص نیافت.

بیکاری روز افزون شد و بی برنامگی دولت مردم را نا امید نمود. دولت به بهانه ی ایجاد نهادهای خصوصی تحصیلی چندین مرکز مشکوک و فاقد اعتبار ملی را از آنسوی مرز بداخل افغانستان آورد و همین حالا استخبارات پاکستان که متآسفانه همیشه نیت دشمنانه با مردم و کشور ما دارد، در اعماق جامعه ریشه یافته است.

در بدل آقای اشرف غنی احمد زی فاکولته های شبانه را که دانشجویان آنها عمدتا فرزندان محروم روستایی مراکز هزارجات و ازبک نشین کشور بودند، با دشمن خویی و نا رواداری تعطیل کرد و برای طالبان و جوانان آنسوی مرز سهمیه باز نمود. همچنان با هدایت وزارت فرهنگ کشور، کتابهای فارسی را آتش زدند و به دریا انداختند. دوازده مورد پیشنهاد ایجاد موسسات دولتی و خصوصی تحصیلی در شمال کشور، که شرایط مورد نظر را بصورت کامل داشتند؛ با نوعی عصبیت و شدت رد گردید و همین اکنون 15 موسسه آموزشی در سطح عالی برای جوانان جنوب و مناطق سرحد آزاد در کابل فعال اند.

نهاد استخباراتی دولت سوای ریاست امنیت ملی، از درون قصر تا هلمند وقندهار پیوسته است و بصورت منظم برنامه تخریبی و اقدامات تروریستی آنها برای قصر روشن است. سه سال قبل انجام مذاکرات طالبان با نمایندگان وشخص رییس جمهور، آقای زلمی خلیلزاد سفیر آمریکا در قندهار و نماینده انگلیس، هم در پایتخت و هم در غرب کشور، حاکی از به بازی گرفتن اراده مردم افغانستان بود.

همچنان مذاکرات نمایندگان طالبان با رییس جمهور و زلمی خلیلزاد در قصر؛ که منجر به پیشنهاد طالبان و مطالبات سنگین آنها ازدولت حامد کرزی شده بود، سناریوی قصر کابل بود. درآن مذاکرات خواست طالبان چنین طرح شده بود:

اول - دولت باید سران جبهه ملی شمال (در دولت استاد ربانی) را به جنبش طالبان تحویل دهد تا برای گرفتن خونبهای طالبان (انتقام تلفات آنان در شمال)، در پیش چشم مردم قندهار محاکمه صحرایی شوند.

دوم - بقیه شخصیتهای جبهه ملی آن وقت که فعلا در دولت مقامی دارند باذکر ناشایستگی از دولت اخراج شوند. درعوض طالبان شخصیتهایی را برای دولت معرفی میکند.

سوم – وزارتهای فرهنگ، عدلیه و معارف در کابینه، ولایات کندز، بغلان، قندهار، هلمند و قلات به نمایندگان آنها داده شود. این منطق معلوم است که یک جریان تفاهمی بین رییس جمهور، خلیلزاد و طالبان بوده است.

چهارم – نیروهای متجاوز از افغانستان بیرون شوند، امارت طالبان که پیش از کودتای غرب در افغانستان مستقر بود، ازنظر اهمیت و مشروعیت آن در اسناد تبلیغاتی رسمی تلقی گردد.

پنجم – اگرچه در موجودیت شریعت نیازی به قانون اساسی نیست، اما قانونی اگر باشد باید براساس شریعت اسلامی ساخته شود.

با توجه به موارد و مسایل بلا، ولو که صددرصد دقیق هم نبوده باشند، بازهم پرسشی پیش می آید که، انتخابات روبرو چه سرنوشتی را بر افغانستان خواهد بخشید؟

ازنظر من دولت آقای کرزی زمینه یی برای نقد نداشت و سزاوار تردید بود، لذا از پرداختن به نا تمامی و ناکامی آن پرهیز می کنم. ولی اگر قرار باشد، اندیشها و باورهای خودرا نقد کنیم و پنداشتهایمان را در بوته آزمایش قرار دهیم؛ در آنصورت کمبود وضعفهای ما چنین وانمود می شوند:

در مواضع اصولی و صفوف و سطوح مردم باوری که به آ رزوهای بزرگ و اندیشه های مهم پیوند می یابد مشکلات جدی وجود دارد. تنها دولت و رجال سیاسی آنسوی خط مردم ناپذیری نیست که دچار ضعف است، ضعفهای ما نیز در عرصه های سیاسی کمتر از آنها نمی باشند. من آن مشکلات را بر میشمارم:

ما اینگونه هستیم:

تولید فکر نمیشود

روشنگری و روشنفکری ما مشحون از نادرستی است.

توسعه نیافتگی داریم.

اندیشه ناپذیر و ایدیولوزیک هستیم.

با تجربه و خرد گرایی بیگانگی داریم.

دربرابر غریزه ها و تآمل عاقلانه می آشوبیم.

شورنده هستیم ولی تفکر استراتژیک نداریم.

میان خود و جامعه پل شناخت نمی بندیم.

دچار روزمره گی و تبلیغات خشونتی (غیر تحلیلی) هستیم.

به متمدن سازی و شهری کردن برنامه ها توجه نداریم.

دچار خشونت ذهنی و ذهنیت براندازی هستیم.

حرکتها که بما متعلق نمیشوند، ما نسبت به آنها بدبین میشویم.

گاهی اگر خود منشاء حرکتی نمیشویم، بهر حرکت درست دیگر نیز انگ ناکار آمدی میزنیم. زهر کوتاهی خودرا بروی دیگران نپاشیم.

به آنچه ادعا داریم وقوف دقیق و کامل نداریم.

ودهها مشکل اندیشوی و برناموی دیگر داریم.

چون خوشبختانه مواضیع جبهه ملی ولو با فروپاشی و اختلافات درونی در آن، همچنان شورای متحده ملی و نهاد های دیگر سیاسی همسو در کشور، برنامه سالاری را بدیل فرد سالاری و نابسامانیهای مملکت عنوان نموده اند، ما نیز با آن نگاه و بینش موافقت داریم.

بدین ترتیب نظریات آقای دکتر عبداله عبداله نامزد مهم انتخابات ریاست جمهوری آینده افغانستان، مناسب ترین پاسخ برای پرسشهای مردم در مبارزه با مشکلات موجود در افغانستان خواهد بود. بنابرین جامعه نخبگان روشنفکری و سیاسی باید در اکمال و استکمال برنامه ی مذکور همراهی کنند و بدیلهای مناسبی را برای اصلاحات واقعی و برنامه سازی هدفمند در نظام آینده افغانستان طرح و پیشکش بدارند.

درحالیکه از همه نامزدهای مومن به باورهای ملی و حل مسایل افغانستان، با توجه به مشکلات فراوان جامعه، صمیمانه در خواست میکنیم که به برنامه های اصلاحات وطرحهای شورای متحده ملی که برنامه ی دکتر عبداله منبعث از آن است، متوصل شوند.

و من الله توفیق

بیژنپور

• افزودن جدید جستجو
• نظر ها

•     |85.164.32.xxx |2009-08-14 10:54:42 افشین  - آینده در چشم انداز نظریه تحلیلی
  این یادداشت سیاسی بدلیل زرف اندیشی و نقد خودی، خواننده راباورمندمیگرداند. در نویسندگان افغانستان عاد ت مسلط اینست که، همواره بر حاکمیت، دولت، نهادها می تازند ولی بر کمبود و کمتابی خویش نمی پردازند.
  ام یداست بیشتر در نقد کارکرد خویش متمرکز شویم وکمتر در یورش به دیگران. نقد اصولا از آگاهی تآسی میشود و آگاهی از نقد بی فاید جلوگیری مینماید. این نامه به معیار نقد بسیار نزدیک است.
  تشکر
  
  • 0
  • 0

  پاسخ | بازگو

نوشتن نظر

Your Contact Details:

نام:

ایمیل:  اعلام نکردناعلام کردن

Comment:

عنوان:

قالب نوشته:         -رنگ-آبی کمرنگسیاهآبیبنفشخاکستریسبزلیموییقرمز آلبالوییسرمه ایزیتونیزرشکیقرمزنقره ایآبی سیرسفیدزرد -اندازه-ریزکوچکمعمولیبزرگبسیار بزرگ

Message:

Security

کد آنتی اسپم نمایش داده شده در عکس را وارد کنید.

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."